Formela: IPN dla Nałęcza

Ponieważ SLD chce likwidacji IPN, prof. Tomasz Nałęcz, dziś na wygodnej służbie u prezydenta Bronisława Komorowskiego, niedawno jeszcze spiker w lewicowym ornacie u kandydata na prezydenta Włodzimierza Cimoszewicza, odkrył prawdziwe motywy swoich byłych braci w wierze. Zaopiniował w "Gazecie Wyborczej", tej samej, która ogłosiła, że lewicy wolno mniej, choć jej ideowi fundatorzy gorączce lewicowej też zdaje się ulegli, że SLD potrzebny jest rozrachunek z komunistyczną, totalitarną przeszłością, by przyszłość budować na fundamencie PPS, a nie partii komunistycznej.

Tomasz Nałęcz, jeśli wierzyć jego oficjalnemu CV, był 20 lat - od 1970 do stycznia 1990 roku - politykiem w barwach PZPR. Nie zniechęcił go do tej ideowej posługi ani gdański Grudzień 70, ani gdyński "Czarny czwartek", ani wydarzenia w Radomiu, ani Sierpień 80, ani stan wojenny, a nawet godzina policyjna i nudne rządy generała Jaruzelskiego. Trzeba uczciwie przyznać, że miłość do partii robotników i chłopów, do partii saloników ówczesnej władzy, przetrwała każdą próbę, była silniejsza niż zwątpienia i rozterki. Przykład takiej postawy, takiego oddania mógłby stanowić pretekst moralny do stosowania lustracyjnej amnestii, dla której niezłomność Tomasza Nałęcza byłaby punktem odniesienia. Ówczesnego komunistę i współczesnego hipokrytę Nałęcza mistrzem takiej ceremonii lustracyjnej warto ustanowić.

Wbrew więc temu co postuluje w sejmie SLD, warto IPN zachować, by Nałęcz mógł objaśniać powody dla których lewicę zdradził.
Marek Formela