Jak się tu znaleźliśmy?

Czym skorupka za młodu nasiąknie tym na starość trąci mówi stare przysłowie. Kierując się tym przesłaniem udałam się do Teatru Miniatura, aby zobaczyć ofertę dla naszych milusińskich.

Teatr Miniatura w Gdańsku może poszczycić się 70 letnią historią. Wywodzi się z Wileńskiego Teatru Marionetek Łątek Olgi Dobużyńskiej-Totwenowej oraz jej dwóch córek Ewy i Ireny. Po wojnie ten rodzinny teatr przyjechał do Gdańska i w 1947 roku wystawił pierwszą premierę „Najszczęśliwszą z sióstr” według Ewy Szelburg-Zarębiny. W 1950 roku Teatr Marionetkowy został przekształcony w Państwowy Teatr Lalek Miniatura. Z teatrem przez lata współpracowały takie sławy jak Ali Bunsch, Janina Jarzynówna-Sobczak, Piotr Tomaszuk, Tadeusz Słobodzianek, Alina i Jerzy Afanasjew.

Można powiedzieć, że spektakl, na który trafiłam idealnie wpisuje się w historię Teatru. „Jak się tu znaleźliśmy?” opowiada historię przybycia po wojnie do Gdańska różnych mniejszości narodowych. Scenariusz spektaklu napisany został przez Amadeusza Nosala na podstawie znakomitej książki Agnieszki Kochanowskiej o tym samym tytule. Książka opowiada losy dzieci i ich rodzin z różnych zakątków dawnej Rzeczypospolitej. Spotykamy Niemkę Klarę, Żydówkę Sarę, Białorusina Władka, Iwana z Ukrainy, Anię z Litwy i Tatarów Tamarę i Alego. Każdy z nich opowiada swoją historię, swoją i swojej rodziny przedstawiając skomplikowane losy, które w konsekwencji przywiodły ich do Gdańska. Zabrakło mi w tej opowieści Polaków, tych którzy stanowili mniejszości narodowe na Litwie, Ukrainie, Białorusi i którzy musieli opuścić swoje domy i tak jak ich sąsiedzi w wagonach bydlęcych szukać nowej ojczyzny.

Nie mam zamiaru rozpętać dyskusji historycznej nad jakże tragicznymi losami Polaków i ich sąsiadów, liczę na kolejny spektakl obrazujący tę cząstkę historii. Straszne przeżycia widziane i relacjonowane przez dzieci stają się kanwą przedstawienia adresowanego do młodych ludzi. Mają za zadanie uwrażliwić ich na inność: inny język, inną kulturę, inne postrzeganie świata. Nikt nie ukrywa okrucieństwa wojny jednocześnie pokazując je z perspektywy dziecka i opowiadając je w jego języku. Znakomita lekcja historii, choć niepełna i niewątpliwie edukacyjny charakter przedstawienia stawiają je w szeregu tych obowiązkowych.

Spektakl zagrany poprawnie z uwzględnieniem poszczególnych charakterów, wyreżyserowany przez Magdalenę Miklasz i Amadeusza Nosala w minimalistycznej scenografii trwa 50 minut, akurat tyle aby nie znudzić młodego widza. Lektura obowiązkowa dla szkół, niekoniecznie nadająca się na sobotnio-niedzielne przedpołudnie. Spektaklowi kibicuję i trzymam kciuki za kontynuację.

Tymczasem 3 grudnia odbędzie się premiera „Opowieści Wigilijnej” w Teatrze Miniatura. Z niecierpliwością czekam na prawdziwą ucztę teatralną, bo przecież „Opowieść Wigilijna” to klasyka, a ta wymaga staranności i rozmachu, na który liczę.

Małgorzata Zalewska