Jeden procent konstytucyjnej filantropii

Latarką w półmrok

By ludziom żyło się lepiej...
Chorym?
W przychodniach - czekając trzy lata na wizytę u specjalisty?
W szpitalu - gdy brak pieniędzy na ponadplanowe operacje?
W hospicjum - czekając na jeden procent obywatelskiej filantropii?

Na bilbordach drażniące sumienie apele: przekaż złotówkę, by dziecko w hospicjum czuło się lepiej. W gazetach prośby tych którym udało się dotrzeć do redakcji: zbierzmy 150 tys. zł, by uratować życie Stasia, albo kupić protezę Kasi, albo importować lek dla Tomka.
Jeśli się uda, jeśli okażemy solidarność, to uratujemy im życie, uratujemy zdrowie, przywrócimy jakość dobrej codzienności. Nie każdy jest w końcu pacjentem Kubicą, któremu kardynał podeśle krew papieską.

Do społecznej czułości zachęcają też medialni oligarchowie. Mówią co pięć minut, sami lub przez wynajęte usta: "nie jesteś sam" albo "nasza stacja – dzieciom". Dzieci też występują - proszą o pieniążek, proszą o życie i zdrowie. Oligarchowie nie występują, są zdrowi lub leczą sie w Szwajcarii. Występują ich żony. To ociepla wizerunek. Nie mówią publicznie ile dają, mówią publicznie żebyś ty dał ile możesz, a a ich fundacje zrobią to za ciebie. Jakiś ponury znak czasu - składka wrażliwych biedaków na pomnik oligarchicznej filantropii.

Gdzieś obok jest państwo. Ma na imię Donald Tusk, Ewa Kopacz, Jacek Paszkiewicz, Barbara Kawińska, Mieczysław Struk. To państwo nic nie może. Może jedynie wypłacać regularnie pensje. I dziwić się, że ludzie chorują ponad miarę niekiedy i rozsądek opisany algorytmem.
Prywatyzujemy, powiada mędrzec liberalny Tadeusz Aziewicz, bo taki jest nasz poglad ideologiczny. I co potem, kiedy szpitale zamieniane w spółki zaczną upadać?
Schowamy się za jednym procentem obywatelskiej filantropii?
Nie wystarczy na sól fizjologiczną i paracetamol.
Marek Formela