Latarką w półmrok: Elbląski dylemat SLD

Powinno to się wydarzyć w Elblągu. Nie po to obywatele przepędzili z miasta jednego polityka Platformy Obywatelskiej, by stawiać na drugiego, też przegranego, nawet jeśli jest kobietą ze szpitala i z sejmu, do której uśmiechał się opakowany w partyjny garnitur premier Tusk.

Sensem referendum było bowiem dokonanie zmiany, a nie zamiana garnituru na spódnicę.

Wybierając między Elżbietą Gelert ze szpitala, który według ideologii Tuska będzie fabryką sprzedającą zdrowie, a Jerzym Wilkiem, który niesie program lewicowy, choć chrześcijański w korzeniu, a nie laicki - SLD w Elblągu wybór ma ograniczony. Popierając rozsądnie prezydenta Wilka ujawni, że usłyszał głos obywateli, którzy PO przepędzili z ratusza i uzyska szansę na przyjazną społeczności elbląskiej reperację uchwał czynszowych, likwidację straży miejskiej, ograniczenie represji parkingowych. To może być poważniejsza zaliczka na przyszłoroczne wybory samorządowe niż niezrozumiałe knucie z resztówką PO i PSL przeciwko werdyktowi wyborczemu. Wspierając merytorycznie, a w tym sensie i politycznie, ważne uchwały PiS, klub SLD łatwiej odbuduje społeczną przestrzeń dla lewicy w Elblągu niż wikłając się w niezrozumiałe alianse z odrzuconą neoliberalną władzą.

Tę infekcję Elbląg zawdzięcza poniekąd Gdańskowi. To Paweł Adamowicz jeździł chętnie nad rzekę Elbląg, by prezydenta Nowaczyka przyuczać do reform. Choćby czynszów komunalnych, których efekty społeczne, mierzone choćby ankietą radnej SLD w Gdańsku, Jolanty Banach, są porażające, a którą jak to widać znad Motławy, G. Nowaczyk był łaskaw adaptować na swoim gruncie i na swoje, jak się okazało, nieszczęście.

Wspieranie rozbitków z PO to nie jest w Elblągu dobra droga dla SLD. Prowadzi donikąd. Czyli tam gdzie doszedł już były prezydent.
Marek Formela