Albertowicz: Potop

Dwa najnowocześniejsze stadiony w Polsce, czyli miejskie w Warszawie i Poznaniu, mają problemy z wodą. A dokładniej z deszczem. Gdy leje z nieba, obiekty są zalewane. Dosłownie.

Jeszcze niedawno w Internecie krążyły filmy z korytarza stadionu w Poznaniu, gdzie po urwaniu chmury wtargnęła woda. Przez cały dzień pracownicy, którzy chcieliby przejść przez tą część obiektu, musieliby brodzić po kolana w deszczówce. Sytuacja taka miała miejsce dwukrotnie, co nie najlepiej świadczy o przygotowaniu tej areny. Podobna sytuacja miała miejsce w Warszawie podczas weekendu, kiedy to kibice po przejściu bramek stadionu, musieli przeprawić się przez wielką kałużę. Samo starcie Legii z Zagłębiem odwołano, gdyż nie było sensu rozgrywać spotkania w takich warunkach. Wiadomo, że przy tak silnych opadach, jakie miały miejsce w stolicy nie było szansy na szybki odpływ wody z murawy, ale przejścia ewakuacyjne to już inna sprawa.

Wyobraźmy sobie sytuację zagrożenia. Kilkanaście tysięcy ludzi musi być ewakuowanych z obiektu. Oczywiście zaczyna się panika, ludzie biegną, słabsi wywracają się w półmetrowym bajorku, inni ich zadeptują, mamy kilkanaście ofiar. Taka sytuacja nie jest wcale nierealna. Mieliśmy już przecież Halę Stoczni, Operę Leśną, czy na zachodzie Haysel. W czasach, gdy ze strachu przed „kibolami” zamyka się stadiony, bo płot jest za niski, lub nie można odgrodzić ich drogi dojścia do sektora, podobnie jak odgradza się zwierzęta w zoo, dopuszcza się do użytku stadiony, które są naprawdę realnym zagrożeniem. Wiadomo, że wojna z „kibolstwem” jest tylko kolejnym tematem zastępczym, a zamykanie „niebezpiecznych” stadionów to wierutna bzdura. W wypadku Poznania i Warszawy mamy jednak do czynienia z zaniedbaniami, które trzeba usunąć. I najpewniej zostanie to szybko usunięte.

Oby tylko na nowo budowanych stadionach nie popełniano tych samych błędów.
Filip Albertowicz