Akapit wydawcy: Śmierć Adamowicza relikwią partii

Ogłuszają własne sumienia.

Nikt inny niż politycy PO i Nowoczesnej odsądzali od czci i wiary Pawła Adamowicza. Prezydenta Gdańska i kandydata na prezydenta Gdańska.

Nazwiska do wyboru.

Katarzyna Lubnauer, Ewa Lieder, Grzegorz Schetyna, Jarosław Wałęsa, Piotr Borawski oraz Sławomir Neumann.

Nikt inny niż "Newsweek", "Gazeta Wyborcza", "Polityka", TVN 24 nie relacjonował dość starannie jego kłopotów z... niestarannością przy wypełnianiu oświadczeń majątkowych - wielu oświadczeń a nie jednego przez omyłkę.

Nikt inny niż Sławomir Neumann, ówcześnie lider PO w pomorskim zagłębiu PO, nie ogłaszał członkom partii, że dowody na Adamowicza są mocne, a jego kolejne kandydowanie może formacji zaszkodzić.

Nikt jakby nie dowierzał w "pozytywną prognozę kryminologiczną", którą udekorowała P. Adamowicza sędzia A. Jachniewicz z wydziału karnego Sądu Rejonowego Gdańsk Południe wydając osąd w jego sprawie.

Nikt poza Adamowiczem, który przerósł w Gdańsku własna partię, zmarginalizował jej pozycję i skupił w stowarzyszeniu wyborczym tych, którzy w "pozytywną prognozę" uwierzyli.

Adamowicz przezwyciężył okazywaną mu publicznie niechęć własnego środowiska politycznego, lepiej lub gorzej zmagał się z krytyką mediów, których powinnością było relacjonowanie jego błędów. Dostrzegł, że czas lukrowanych programów TVP 3 Gdańsk, w których emablowano urzędujących prezydentów minął bezpowrotnie.

Nie zabiła go ani tępa nienawiść, ani żadna nienawiść polityczna. Zabił go szaleniec Stefan W.

Jesteście, państwo z Koalicji Obywatelskiej, dostatecznie inteligentni, żeby to wiedzieć. I dostatecznie cyniczni, by zabójstwo Pawła Adamowicza wpisywać do swojej partytury partyjnej.

Marek Formela