Akapit wydawcy: Falset Struka

Mam złą wiadomość dla artystów z opery.

Marszałek jest głuchy.

Nie jest to przypadłość słuchu, lecz rozumu.

Zakorzeniony w architekturze władzy już od czasów PRL, gdy generał stanu wojennego uczynił go towarzyszem naczelnikiem Jastarni, władzę pojmuje w sposób pragmatyczny.

Dziś już mniej obchodzą go uchwały zjazdu PZPR, zadania POP PZPR, wypowiedzi płk Kwiatkowskiego - dziś obowiązuje ideologia państwa minimum. To sormanowska filozofia państwa bez państwa podniecająca późnych liberałów jak marksizm-leninizm młodych konformistów z PZPR gniazdujących dziś w PO.

System ten zapewnia dziś władzy większy komfort niż zasady marksizmu- leninizmu, którymi powodował się młody Struk podając dwa pokoje z kuchnią jako cenę przystąpienia do kadr ludowładztwa premiera Messnera.

Z tej nowej, modnej w PO perspektywy, opera i jej problemy to nie zmartwienie marszałka, który jest właścicielem - to konflikt dyrektora z jego załogą, objaśnia Struk w Radiu Gdańsk komfort swojej nieodpowiedzialności.

Chowając się za parawanem, przebiera się marszałek w pocieszne szaty komedianta. Strajk w operze, choć z podtekstami artystycznymi i personalnymi, ma charakter ekonomiczny, czyli klasowy co Strukowi powinno ułatwić nawigację.

Według aktualnych wytycznych, może z opery, jak ze szpitala, zrobić spółkę z odpowiedzialnością ograniczoną, radą nadzorczą i zarządem, a wtedy dostatek nieodpowiedzialności własnej będzie jeszcze większy.

Można też operę jak źródło strat zlikwidować. Dopóki jednak jest przedmiotem pomorskiej chluby i pożądanych wrażeń estetycznych, a jej utrzymanie kwestią regionalnego prestiżu - dotacja z budżetu musi zapewniać artystyczny wikt i opierunek.

Marszałek nieskutecznie udaje, że z operą nie ma nic wspólnego, skoro z operą jest kłopot. Chór z opery powinien mu przypomnieć, że "wielka sława to żart".

A baron (po)morski błazna jest wart.

Marek Formela