Akapit wydawcy: Profesor Zembala w strefie głodu

Słowo w sprawie estetyki protestu.

Wypowiedział się profesor Marian Zembala, kardiochirurg, polityk Platformy Obywatelskiej, partii ludzi wielu nietuzinkowych talentów.

W opinii profesora bunt rezydentów utrzymywanych przez państwo jest ładny. Nie są jak brutalni wieśniacy rozsypujący zboże przed mercedesami medyków, nie są to górnicy szturmujący oskardami eleganckie biurowce, nie rzucają jajami w swoich prześladowców z urzędu, żaden posterunkowy nie musi ich napominać.

Słowem, żadne to pospólstwo utrudniające wyższej klasie średniej normalną konsumpcję owoców swojej pracy.

Estetyka buntu nie zmienia jego charakteru klasowego. Zarabiając w rok ze specjalistycznej praktyki medycznej 800 tys. zł, a z etatów publicznych dodatkowe 180, prof. Zembala wymierza ten sam czas co zegarek Nowaka lub rady nadzorcze Adamowicza i Karnowskiego. To czas mierzony w reglamentowanej strefie dostatku.

W jej tworzenie politycy PO włożyli wiele energii. Dzieło życia minister Kopacz to szpitale jako spółki nastawione na zysk. Zyskiem nie jest zdrowie lub życie tylko pieniądze spółki. W tym świecie lekarz bez specjalizacji źle służy celom spółki - kosztuje jego edukacja, a praca nie wnosi wartości dodanej.

Wyjaśnił to przystępnie doktor Roman Budziński na antenie Radia Gdańsk.

Głodując nonsensownie i powierzchownie rezydenci swój klasowy sprzeciw kierują pod fałszywy adres.

To minister Bieńkowska, koleżanka światopoglądowa prof. Zembali, uważała, że tylko jakiś idiota może pracować za 6 tys. złotych.

Nie mając etatu w klinice i własnej praktyki lekarskiej pojechała do Brukseli, gdzie też w rok zarabia milion.

Jej też może grozić głodówka. Z powodu dostatku.

Marek Formela