Sopockie co nieco: Śmierć burmistrza

Jakiś czas temu otrzymałem – jako autor związany od dawna z Teatrem Polskiego Radia - zaproszenie od radiowego Teatrzyku Zielone Oko, aby napisać specjalnie dla nich słuchowisko o posmaku kryminalno-sensacyjnym. Bo taka jest wszak specyfika tego popularnego cyklu, reaktywowanego jakiś czas temu przez nieocenioną Baszkę Marcinik i systematycznie emitowanego na antenie radiowej Trójki. Ponieważ lubię wyzwania, a materii kryminalnej jako człowiek piszący na razie nie próbowałem, oczywiście zgodziłem się i  ochoczo przystąpiłem do dzieła. Główną osią mojego tekstu uczyniłem domniemane samobójstwo lubianego i cenionego przez lokalną społeczność burmistrza małego miasteczka  Karsznik na Żuławach, oczywiście nieistniejącego w rzeczywistości -  żeby uniknąć jakichkolwiek podejrzeń o podobieństwo do realnego świata, osób i wydarzeń. Intryga jest zresztą trochę bardziej skomplikowana, niż wydaje się na początku, kiedy wezwana przez sprzątaczkę policja odnajduje zwłoki powieszonego burmistrza w jego domu. Zamieszani są w nią bowiem przedstawiciele lokalnego establishmentu, a sam burmistrz  – jak się okazuje – oprócz działalności samorządowej, zapisał też w przeszłości dość niechlubne karty w swojej biografii. Nie będę tu oczywiście opisywał szczegółów całej – nie mającej żadnych odniesień do rzeczywistości - historii, bo przecież nie miałoby to żadnego sensu. Zdradzę tylko, że jako autor, co jest chyba „oczywistą oczywistością”, miałem zamiar nieco zaskoczyć swoich odbiorców i przekonać ich, że „czarne bywa białe” i na odwrót. I choć przyczyniłem się – w pewnym sensie -  do śmierci lokalnego włodarza samorządowego wymyślonego przeze mnie miasteczka, to jakoś nie miałem z tego powodu większych wyrzutów sumienia. Wszak była to literacka fikcja.

Nie przeszkodziło to jednak niektórym wysokim urzędnikom samorządowym (przemilczę miejscowość i osoby, ale przecież łatwo się domyślić, kto mógł najbardziej interesować się moją „radosną” radiową twórczością) interweniować w sprawie tego tekstu u „czynników wyższych”. Widocznie uznano, że mogłem przecież mieć kogoś konkretnego na myśli w swoich zbrodniczych planach. I nawet jeśli chciałem ukryć swoje prawdziwe zamiary, to na pewno musiały mi przyświecać mieć wyłącznie złe intencje przy pisaniu. Bo generalnie źle mi z oczu patrzy, a Teatrzyk Zielonego Oko przyczynił się w ten sposób do szerzenia nienawiści i promowania miernych, niepożądanych autorów. W pierwszej chwili, kiedy usłyszałem o tej interwencji nawet się ucieszyłem, bo każdy autor chciałby, aby jego sztuka spotykała się z tak żywą reakcją. Problem tylko w tym, że ta reakcja tym razem miała miejsce przed emisją mojego słuchowiska, a nie po. Takiego stężenia absurdu skądinąd dawno nie przeżywałem, a Stanisław Bareja tylko uśmiechał się do mnie z zaświatów, mrugając przy tym porozumiewawczo. I natychmiast pożałowałem, że jednak nie umieściłem akcji swojej sztuki w konkretnym miejscu i nie przywołałem prawdziwych postaci. Jak mogłem rozczarować w ten sposób swoich wiernych słuchaczy czy czytelników? Zatem przepraszam  wszystkich zainteresowanych za to całe nieporozumienie, zwłaszcza tych, którzy zapewne oczekiwali od mnie bardziej „krwiożerczego” i konkretnego rozwiązania całej kryminalnej zagadki. Jak mogłem nie uśmiercić kogokolwiek z istniejącej na pewno listy tych, którzy na taki marny koniec sami sobie zasłużyli? Może w ramach ekspiacji i zasłużonej rekompensaty za poniesione straty moralne powinienem zatem teraz sam popełnić literackie samobójstwo? Tylko czy tych najbardziej zaangażowanych fanów mojej twórczości  takie rozwiązanie by usatysfakcjonowało?

A może po prostu napiszę „Śmierć burmistrza 2”, zwracając się z gorącym apelem do wszystkich żywo - nomen omen - zainteresowanych o sugestie i wskazówki, dotyczące konkretnych osób, które powinienem uśmiercić i dokładnych informacji na ich temat. Może jakiś zaprzyjaźniony portal przygotuje też specjalny ranking burmistrzów, wójtów i prezydentów, którzy zasługiwałby na takie zaszczytne wyróżnienie? Realne życie jest wszak  pełne kryminalno-sensacyjnych treści z personalnymi odniesieniami. A Teatrzyk Zielone Oko tylko na to czeka!   

Wojciech Fułek