Autorski przegląd prasy: Strach się bać!

Ostatnio moja córka wraca ze szkoły zmęczona i ospała. Zaraz po powrocie do domu wali się na tapczan i zastyga w bezruchu do chwili, kiedy któreś z rodziców przypomni jej o konieczności odrabiania lekcji. Myśleliśmy, że to zwyczajny objaw niechęci do szkolnego rygoru lub tradycyjna w pewnym wieku pogarda dla wiedzy i nauczycieli, ale nie! Dzisiejszy „Dziennik Bałtycki” wyjaśnia całą zagadkę, a na dodatek dowiedziałem się z lektury tekstu na str. 3, że przypadek naszego dziecka jest dość powszechny. O co chodzi? Otóż moi drodzy, nasze dzieci zatruwa CO2! A odkryli to naukowcy. Wcale nie amerykańscy, bo z Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego.

„Gdańscy naukowcy z Katedry i Zakładu Fizyki i Biofizyki Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego przeprowadzili wstępne badania dotyczące stężenia dwutlenku węgla podczas ostatniej zimy w dwóch szkołach w Gdańsku. Łącznie pomiary zrobiono w dziewięciu klasach. W szkole podstawowej wśród jedenastolatków i w liceum wśród siedemnasto- i osiemnastolatków.
- Wyniki są bardzo niepokojące - mówi dr Jerzy Jaśkowski, kierujący pięcioosobowym zespołem badawczym. - Stężenie dwutlenku węgla w zamkniętych pomieszczeniach nie powinno przekraczać 1000 ppm [od red. z ang. parts per million - to sposób wyrażania stężenia bardzo rozcieńczonych roztworów związków chemicznych]. Stężenie CO2 praktycznie zawsze przekraczało normę, w niektórych klasach nawet dwa i ponad trzy razy!”

I teraz nie wiem, co mam robić. Gazeta tez nie wie, naukowcy ograniczyli się jedynie do stwierdzenia faktów i też nie wiedzą. Dyrekcje szkół, kuratorzy – czarna dziura. Niby w nowych budynkach szkolnych jest lepiej, ale specjaliści z Uniwersytetu wcale nie są tego tacy pewni. A skoro nawet oni pewności nie mają, to co dopiero ja, biedny żuczek? Chyba zafunduję dziecku nauczanie indywidualne w domu. I szeroko otworzę okna.

Za to w „Gazecie Wyborczej” sporo o gdańskiej kasie. I o tym, że wczorajsza sesja Rady Miasta posłużyła rządzącej miastem Platformie Obywatelskiej, za platformę wprowadzania w czyn cudownych rozwiązań na pozyskanie kolejnych funduszy, które tylko teoretycznie i na papierze nie obciążą gdańskiego budżetu. Prezydent Adamowicz chciałby mieć ciastko i zjeść ciastko. I jak wielu przed nim wierzy, że mu się to uda. Pobuduje super stadion, teatr szekspirowski, ECS i Bóg wie co jeszcze – może nawet kilka dróg naprawi i dziury załata – a pieniądze będą spływać z nieba, czyli z bankowych kredytów do miejskich spółek. Te formalnie przecież z budżetem miasta niewiele maja wspólnego. I wiecie co? Paweł Adamowicz będzie pierwszym, któremu trudna sztuka z ciastkiem się uda. Ale, jako że w przyrodzie nic nie ginie, ktoś się kiedyś upomni o zapłatę za tę słodycz. Ciekawe kto będzie wówczas rządził Gdańskiem...

Dariusz Olejniczak