Seyfried: W kontekście Teatru

W piątkowy ciepły wieczór, jakby stworzony specjalnie dla tego mijającego dnia, gdańszczanie mieli okazję za darmo obejrzeć przedstawienie pod gołym niebem. Podobnie jak przed blisko czterema wiekami, prawie dokładnie w tym samym miejscu gdzie stała wybudowana przez Jacoba van dem Blocka Szkoła Fechtunku, otwarto Teatr Szekspirowski. Ziściło się marzenie prof. Jerzego Limona i kierowanej przez niego Fundacji Theatrum Gedanense, która 24 lata temu postawiła sobie za cel wskrzeszenie tradycji teatru elżbietańskiego w Gdańsku.

Przez cały dzień odbywały się oficjalne imprezy. Przyjechali goście, ważni z Warszawy i najważniejsi z Brukseli, ale również i z innych stolic europejskich. Było przedstawienie, zwiedzanie i bankiet, wreszcie wieczorem mogli przyjść mieszkańcy miasta by zobaczyć otwarcie Teatru, ale to dla wszystkich. Trzeba przyznać, że zaprezentowana inscenizacja zrobiła spore wrażenie i zapewne zostanie zapamiętana na lata. Nie wiem jak poprzednie punkty programu, ale myślę, że swą oryginalnością przyćmiła oficjałki.

Sam Teatr jest zmysłowy wywołuje różne refleksje, może być kontrowersyjny w swojej bryle lecz ciekawy, bardzo nowoczesny z otwieranym dachem. Szokuje mnie pozytywnie. Jest europejski, jak się to mówi „nie ma wiochy”,  jest się czym pochwalić. Przecież sam projektant jest Włochem. Jeszcze jednak o przedstawieniu, bo ono wywołało pewne refleksje. Gdyby nie półgodzinne opóźnienie, wszystko  byłoby w porządku. Muzyka świetnie dobrana, popisy akrobatyczne, doskonałe z dużym dreszczykiem emocji. Aktorzy, żywiołowi w profesjonalny sposób przedstawili dramatyczne sceny walk szermierczych utrzymane w konwencji teatru ruchu. Fabuła pewnie do dowolnej interpretacji, ale dobro zwyciężyło zło. Hiszpańscy szermierze to aktorzy z Madrytu.

Mieliśmy jednak okazję zobaczyć również prawdziwych szermierzy. To młodzież z Gdańskiej Szkoły Floretu, która przedstawiła szermierkę sportową niewyreżyserowaną. To jeden z nielicznych gdańskich akcentów podczas tej inscenizacji. Szkoda tylko, że taki krótki. Nasi floreciści to przyszli olimpijczycy, kontynuujący tradycję gdańskiej szkoły fechtunku zapoczątkowanej w XVII wieku. Tradycję podtrzymywaną później przez wielkich, współczesnych mistrzów gdańskiego floretu: Tadeusza Pagińskiego, Stanisława Szymańskiego, Cezarego Siessa, Ryszarda Sobczaka, Sylwię Gruchałę. Teraz przyszedł czas na kolejne pokolenie, które mogło pokazać się przy tak ważnym wydarzeniu i tak  im bliskim, ale to na marginesie. Zobaczymy co będzie dalej, mam nadzieję, że Teatr Szekspirowski obok „Sadu Ostatecznego” Hansa Memlinga oraz  XIV i XV wiecznych paramentów liturgicznych stanowić będzie o sile wielkiej tradycji kultury europejskiej w Gdańsku, dla której niewątpliwie warto tu przyjeżdżać.
Stanisław Seyfried