Formela: Tusk w kocu Urbana

Powiało społecznym chłodem. Z bezmiaru nieszczęścia, które ukrywa się pod hipokryzją jednego procenta.

Dziesiątki tysięcy przypadków umierających albo okaleczonych dzieci, staruszków porzuconych przed ostatnia posługą, chorych, którzy nie doczekają jutra, jeśli nie dostaną tabletki z Zurychu. Wytrzymać to wszystko w zdrowiu i spokoju, a jeszcze podzielić własne 100 złotych między tych wszystkich potrzebujących - czy w ogóle możliwe?

W awangardzie tego ruchu, jak w latach 50. na wykopkach w kołchozie, młodzież w żółtych koszulkach - wtedy w czerwonych krawatach - z żonkilem czy bez, ale po pieniądze dla... hospicjum, bo tam ludzie bez opieki wymrą. A tak wymrą dzień później, jeszcze jeść raz dostaną, może łyk morfiny. No i dzieci też nie stracą, zaliczą aktywność społeczną, jak wykopki, co wpłynie na ocenę z zachowania.

Można sprawdzić. Hospicjum to hospicjum, biedy ze środków publicznych nie zaznaje. NFZ opłaca opiekę za kilka milinów złotych. Wypada to uczciwie i głośno powiedzieć. Pytanie jest inne i dotyczy fundamentów społecznego ładu: czy wybieramy XIX. wieczną filantropię, a państwu od naszej nędzy wara, bo liczy się tylko to co wyżebrzemy, czy raczej przeciwnie - państwo obywateli swoich nie porzuca na ulicy, nie wyręcza się dziećmi i duchowieństwem w spełnianiu swoich konstytucyjnych powinności.

Komercjalizując biedę i zdrowie rząd Donalda Tuska prowadzi Polaków do społecznej dżungli. Osobnikom padłym z wycieńczenia pod mostami Nowego Jorku Jerzy Urban podsyłał kiedyś z Polski koce. Strach pomyśleć, że jeden z nich mógłby kiedyś przydać się premierowi. Bliskie nam europejskie demokracje walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym nie delegują na barki małoletnich wolontariuszy. Jeden procent dobroczynności to lichy, a przy tym ideologiczny, filar społecznej harmonii.
Marek Formela