Akapit wydawcy: Portfel sopockiego hipokryty

Jest on pojemny. Mieszczą się w nim rozmaite wynagrodzenia publiczne, które Jacek Karnowski pobiera słusznie. Lub mniej słusznie, gdy sam siebie obarcza dodatkową pracą w spółce sportowej, której zapewnia dochód z budżetu Sopotu, za który odpowiada. Nepotyzm ten go nie razi, albowiem 43 tysiące złotych na ulicy nie leżą. To przykład wyrafinowania, który w pomorskich rewirach PO jest akceptowany. Podobnie jak delegacja do rady lotniska, którą Mieczysław Struk zapewnił prezydentowi Sopotu kolejne 41 tys. złotych. Obaj ci politycy należą do tej samej rodziny politycznej, co przed rokiem 1990 było niemożliwe, bo Karnowski był w okolicach Młodej Polski a Struk sam tylko wie gdzie i kim był...

Zarabiając w dobrym roku ponad 260 tys. złotych, a w kiepskim ponad 200  tys. zł Jacek Karnowski ma prawo odczuwać dyskomfort materialny. Co innego posłowie, których pomysły na ograniczenie kadencji lub inne reformy, czyli pozbawienia Karnowskiego źle opłacanej pracy, wynikają z lenistwa. Mówi więc Karnowski: "Poseł zawodowy zarabia więcej od nas (ten drugi to Paweł Adamowicz? - red.) i nie ponoszą żadnej odpowiedzialności, niech się wezmą w końcu do roboty".

Jak łatwo sprawdzić poseł Janusz Śniadek w roku poselskim otrzymuje ok. 160 tys. zł, a szefowa PO w Gdańsku, posłanka Agnieszka Pomaska, ok. 180 tys. zł za wykonywania mandatu poselskiego, w tym przesłuchiwanie posłanki Zwiercan i filmowanie posła Kaczyńskiego.
Będąc biegłym w rachunkach inżynierem, bałamuci więc Karnowski swoich sopockich pracodawców, nie podając prawdy, która lepiej eksponuje jego niż posłów ubóstwo. Bieda w Sopocie wydaje się znośniejsza niż w Sejmie.

Marek Formela