Sopockie co nieco: Dwaj przyjaciele z boiska?

Oj, grywało się kiedyś w piłkę, grywało. I nie mam na myśli zamierzchłych, peerelowskich czasów szkolnych, kiedy broniłem bramki i honoru reprezentacji Sopotu w piłce nożnej i ręcznej w różnych rozgrywkach. Zatem całkiem niedawno i wcale nie za siedmioma lasami, grałem w jednej drużynie z wciąż aktualnym prezydentem Sopotu. Ba, grałem z nim nawet dość długo w jednej drużynie samorządowej, ale nie jako kolega partyjny (bo z założenia nigdy do żadnej partii nie należałem i nie będę należał), ale wolny strzelec. Może trochę brakuje mi instynktu stadnego i nie umiem, jak rasowy polityk, zmieniać swoich poglądów w zależności od okoliczności, sondaży czy bieżących potrzeb. Ot, taki ze mnie nierasowy kundel, nie uwiązany na łańcuchu ani smyczy, który chodzi własnymi drogami i ma własne zdanie na temat wielu spraw, czasami idące pod prąd opinii większości.

Na boisku piłkarskim najczęściej pełniłem rolę bramkarza, podczas gry prezydent Sopotu uwielbia solową grę w ataku, bo to napastnik najczęściej bywa bohaterem wygranego meczu. A za przegraną nie czuje się odpowiedzialny. I częściej – jako napastnik - przebywał na połowie przeciwnika, niż swojej. Patrząc od strony bramki wiem jednak, że mecz wygrywa i przegrywa zawsze cała drużyna. Mimo, że jestem z natury samotnikiem, zespołową  grę wysoko cenię. Ale na boisku zawsze są również tacy, którzy uwielbiają przeciwnika w rozmaity sposób prowokować, używając do tego wszystkich możliwych metod. Tacy boiskowi agresorzy, którzy starają się swoje wybryki maskować tak, aby przynajmniej sędzia ich nie zauważył. Tu zahaczą łokciem, tam podstawią nogę albo wyszepczą coś soczystego do ucha, licząc na emocjonalną reakcję.

W piłkę nie gram już od dłuższego czasu – z powodów zdrowotnych. Z prezydentem Sopotu nasze drogi samorządowe rozeszły się z kolei wtedy, kiedy w swojej naiwności uwierzyłem w jego deklaracje, że w wyborach samorządowych już nie wystartuje. Dane mieszkańcom słowo złamał, a w mojej osobie upatruje dziś chyba główne źródło swoich rozmaitych kłopotów. Jakby zapominając, że to nie mnie zawdzięcza on liczne sądowe i prokuratorskie „przygody”, tylko swojej arogancji i partyjnym przyjaciołom, z którymi się poróżnił.  

Nie podoba mi się obecny kierunek rozwoju (?) Sopotu w stronę, jak to niektórzy określają, „nocnej imprezowni dla każdego i na każdą kieszeń”.  Nie podobają  mi się również  przeskalowane, współczesne budynki „bez duszy”, zaburzające kameralny klimat Sopotu i dominującej w nim historycznej architektury. Nie znaczy to jednak, że nie doceniam wielu rzeczy, które Sopot Jackowi Karnowskiemu zawdzięcza, bo przecież sam bym przekreślił swoją wieloletnią pracę w ratuszu. Ale jakoś nie poczuwam się jednak w obowiązku zabierać przy każdej nadarzającej się okazji głosu na temat sopockiego prezydenta. Ale widocznie nie działa  to w obie strony. Prezydent czuje się chyba tak przywiązany do dawnego kolegi z boiska i jego nazwiska, że tydzień bez jakiejś insynuacji, pomówienia lub złośliwego komentarza na mój temat byłby  dla niego czasem, jak sądzę, straconym. Daruję sobie jednak wszelkie polemiki i przemilczę uwagi na swój temat. O klasie (w tym klasie politycznej) się nie dyskutuje. Albo się ją ma, albo nie. I już.

Poza tym - nie szkoda energii, panie prezydencie? Nie lepiej po prostu poharatać w gałę? Ze swoimi, póki co, przyjaciółmi, zanim któryś z nich znów Pana nie nagra?

Wojciech Fułek