Dwa marzenia Roswity Stern z Sopotu

„Uchroń nas Panie od zła i nienawiści
Od wojen, nędzy i od głodu
Sponiewieranej krwi narodu
Od łez wylanych obłąkaniem
Od lęku przed tym co nastanie
Uchroń, uchroń nas Panie”

To fragment słów pieśni „Modlitwa” w wykonaniu znakomitego warszawskiego zespołu Contra Mundum z pięknym wokalem Norberta „Smoła” Smolińskiego. Cały repertuar (Patrio Rock) tego zespołu to śpiewana lekcja historii naszej ojczyzny, tak bardzo nam wszystkim potrzebna. Polecam!

Roswita Stern i Norbert „Smoła” Smoliński wokalista grupy Contra Mundum

Moim pierwszym marzeniem, i nie tylko moim, jest zaprezentować zespół w Sopocie w Operze Leśnej we wrześniu tego roku, kiedy to młodzież wróci z wakacyjnych wojaży do szkół. Dlaczego właśnie ten zespół? Dlatego, że jak żaden inny potrafi przekazać budujące treści patriotyczne w atrakcyjnej dla młodzieży (i przecież nie tylko młodzieży) formie muzycznej. Połączenie rockowego anturażu i wielkiej poezji, nikogo już nie dziwi. Zadziwiająca jest natomiast energia płynąca z koncertów Contra Mundum, świeżość i oryginalność ich występów.

W tym roku obchodzimy 80. rocznicę wybuchu II wojny światowej i 75. rocznicę powstania warszawskiego. Taki koncert pięknie wpisywałby się w świętowanie tych rocznic. Próbowałam zainteresować koncertem zespołu odpowiednie instytucje w Sopocie, zresztą koncert mógłby się też odbyć w Muzeum II Wojny Światowej i w Filharmonii Kaszubskiej w Wejherowie z okazji 150. rocznicy powstania pierwszego gniazda Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” we Lwowie – nie powiodło się. W ubiegłym roku w 100-lecie odzyskania niepodległości, bardzo starałam się przez BART – też się nie udało, ogromna szkoda. Ale może w tym roku? Kto może, proszę pomóc.

Rok 1865. Od lewej moja prababka Joanna Poszwińska z siostrą Konstancją Poszwińską, obie jeszcze panny w strojach żałobnych po klęsce powstania styczniowego. Joanna – mama mojej babuni Walentyny. Obie panie urodzone w Wielkopolsce

W rodzinie miałam sporo druhów T.G. „Sokół”. Moja babunia Walentyna była w zarządzie, mama Izabella od 8 roku życia należała do T.G. „Sokół” przez kilka lat – do 1 września 1939 roku była naczelniczką pierwszej dzielnicy pomorskiej. Znakomita gimnastyczka, potem wioślarka na ósemkach – zdobywała złote medale. Jej brat Gustaw, a mój wujek, także był świetnym sportowcem, druhem T.G. „Sokół” (o wuju napiszę innym razem).

Rok 1869. Antoni Kurpisz – mój pradziadek – powstaniec styczniowy 1863 – 1864. Mąż Joanny Poszwińskiej. Na zdjęciu jeszcze kawaler. Nauczyciel – uczył filozofii, religii i gry na skrzypcach

T.G. „Sokół” powstało w trzy lata po klęsce powstania styczniowego. Po wybuchu II wojny światowej organizacja była z całą bezwzględnością niszczona przez Niemców i sowietów. Wielu działaczy straciło życie tylko dlatego, że należeli do Towarzystwa. Po wojnie władze komunistyczne dyskryminowały i niszczyły tę patriotyczną organizację. W Internecie dużo jest wiadomości o T.G. „Sokół”, więc tutaj nie będę opisywać historii tego ruchu.

Historia naszej Ojczyzny jest bolesna i tragiczna: powstania, bitwy, wojny, 123 lata zaborów, kiedy to nie było Polski na mapie świata, obozy zagłady, wywózki i zsyłki na Syberię, 45 lat komunistycznego zniewolenia po II wojnie światowej. A teraz? Komu zależy na tym, żeby Polska była tak bardzo podzielona i skłócona? Kto nakręca tę potężną spiralę nienawiści Polaka do Polaka? To pytania retoryczne. Żyjemy w cieniu totalnej opozycji, czy raczej totalnej kompromitacji, a ja jestem szczęśliwa, że dożyłam patriotycznego prezydenta Andrzeja Dudy i rzeczowego premiera Mateusza Morawieckiego.

I tylko marzy mi się, i to byłoby to drugie marzenie, żeby reaktywowano Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Trójmieście. „Sokół” nie dzielił, lecz łączył naród, i jestem przekonana, że charyzmat „Sokoła” nie zaginął.

Roswita Stern
Artysta-plastyk, pedagog, konserwator obrazów