W Sopocie pożegnanie Barbary Szczepuły

Na cmentarzu w Sopocie licznie i nader ciepło pożegnano red.Barbarę Szczepułę (82l.). Dziennikarkę wybitną, krnąbrną, politycznie zaangażowaną, co jej twórczości publicystycznej nie odejmowało uroku, choć bywał on kontrowersyjny.

Swoich sympatii nie maskowała, swoje zniechęcenia aplikowała dosadnie. Przez szczerość tych emocji było to dziennikarstwo obiektywne, współtworzyło stabilną różnorodność pejzażu, który w demokracji powinien być wielobarwny. Inspirowały opinię publiczną jej spory z gośćmi na "Gdańskim Dywaniku" w TVP Gdańsk przed likwidacją i skrzące emocjami polemiki z red. Przemysławem Kuciewiczem i red. Romanem Daszczyńskim w komentarzach Radia Gdańsk przed likwidacją. Cokolwiek napisała w "Dzienniku Bałtyckim" trudno było nie docenić, oświetlała gazetę red. red. Jakubowskiego, Liberadzkiego, Wikowskiego swoim reportażem, swoim felietonem, dociekliwym wywiadem. Z konieczności pospieszne dziennikarstwo dnia dekorowała osobną architekturą wypowiedzi. Własna w tym zakresie dystynkcja to cnota w zawodzie rzadka. Mnie szkoda jednak, że prócz "Dziadka z Wehrmachtu" nie napisała o dzieciach z Potulic i babciach z Stutthofu. Talent, który red. Szczepuła posiadała tej części polskiego losu też dobrze by się przysłużył. Idąc inną stroną gdańskiej ulicy miałem przyjemność lektury jej intensywnej twórczości. Warto było i warto ten moment zatrzymać w pamięci. Bo teraz REDAKTOR BARBARA pisze już tylko dla siebie..

Marek Formela