W Gruzji o Solidarności

Trzydzieści lat temu patrzyli na Polskę z niedowierzaniem i podziwem. Teraz zjechali się w Tbilisi żeby rozmawiać o tym, co oznaczał dla nich polski przykład walki z komuną. Okazało się, że dla dysydentów z krajów byłego ZSRS ta rozmowa jest potrzebna i nadal aktualna.

Ambasador RP w Tbilisi, Mariusz Maszkiewicz zorganizował w rocznicę 1989 roku konferencję, na której spotkali się dawni działacze polskiej opozycji z dysydentami z krajów byłego ZSRS. Obecni byli również badacze i politycy z innych krajów:  miedzy innymi Markus Meckel, z antykomunistycznej opozycji w NRD w latach 80., który po upadku wschodnioniemieckiego reżimu był od kwietnia do sierpnia 1990 roku ministrem spraw zagranicznych NRD, Alexander Podrabinek z Rosji, dysydent i więzień gułagów, który twierdzi, że to właśnie polityka historyczna jest obecnie ważnym elementem legitymizacji systemu władzy w Rosji: „Władze robią wszystko, aby społeczeństwo nie pamiętało czym był Związek Sowiecki i mitologizują jego historię". Wśród uczestników był John Micgiel z Uniwersytetu Warszawskiego i Columbia University oraz Piotr Hlebowicz z Solidarności Walczącej z Wrocławia, który w latach 80. współpracował z dysydentami gruzińskimi, a także przedstawiciele Ruchu Wolność i Pokój. Powstanie Solidarności wspominał jeden z założycieli Wolnych Związków Zawodowych, Krzysztof Wyszkowski. O sytuacji na Białorusi mówił Aleksander Milinkiewicz, były kandydat na prezydenta Białorusi.

Szczególnie poruszająca była prezentacja dawnych dysydentów gruzińskich: takich jak między innymi: Tamar Baghdavadze, Levan Berdzenishvili, Tamar Chkheidze, którzy mówili o obecnej sytuacji dawnych dysydentów podkreślając, że obowiązkiem państwa jest pomoc dla ludzi, którzy walczyli w czasach komunizmu, a obecnie są często zapomniani i żyją w ubóstwie bez elementarnych środków do życia.

Słowa ambasadora Mariusz Maszkiewicza, że nigdy nie przestaje się być dysydentem mogą posłużyć jako motto spotkania w Tbilisi. W krajach byłego ZSRS sytuacja jest nadal trudna i nasza solidarność ze społeczeństwami tych krajów jest nadal potrzebna. Wraz z 1989 rokiem nie skończył się przecież problem łamania praw człowieka czy braku demokracji. Kontynuujmy więc nasza rozmowę (może w Gdańsku?) i podejmujmy aktywne działania na rzecz pomocy społeczeństwom za wschodnią granicą.

Małgorzata Tarasiewicz