Akapit wydawcy: Kolonia gdańskiej prawdy

"TVP łże"

"Kreteńczycy zawsze kłamią".

A gdańszczanie?

Kolonia prawdy czy paradoks kłamstwa?

TVP 3 Gdańsk kłamię, gdyż:
- nie spija z ust polityków PO ich mądrości odczytywanych z kartek lub smartfonów, którymi ubezpieczają własny rozum przed kamerą,

-zaprasza polityków PO, którzy następnie mówią, że TVP ich nie zaprasza, choć stoją przed studiem, z którego właśnie wyszli,

- zapoznaje publiczność z ich nieortodoksyjnym poglądem na temat wagi legitymacji PO w zapasach z prokuratorem i sędzią,

- objaśnia wyborcom co kandydat PO na prezydenta Gdańska literalnie wytyka byłemu kandydatowi PO na prezydenta Gdańska,

- bez zakłopotania przypomina co pomorski lider PO szczerze sądził we własnym gronie o rzeczywistej wadze zarzutów wobec b. prezydenta,

- bez zbędnych ceregieli ujawnia rozmiary jego perturbacji z CBA, prokuratorem oraz przed sądem,

- sprawozdaje wiece przedsądowe, na których przemawiają podsądni z PO i ich sędziowie... jednakowo zatroskani o prawidłowe przebieg sądzenia,

- nie uszanuje nawet marszałka, któremu stan umysłu uniemożliwił ogarnięcie oświadczeń majątkowych, frasunkiem tym dzieląc się z widzami,

- grzebie wreszcie w wydatkach publicznych aparatu samorządowego nie ciesząc się z jego rozmaitych przyjemności, w tym gastronomicznych czy podróżniczych.

- wciąż głupio pyta o setki milionów złotych które popłynęły z Gdańska do Lipska, bo nic nie rozumie ze wspólnej Europy,

- niepokoi tubylców milionami strat operatora stadionu zamiast cieszyć się... boiskiem i świąteczną iluminacją miasta, w którym dwa razy w roku uzbieramy na zupę dla ubogich,

- no i nie może dotrzymać kroku gdańskiej firmie propagandowej, która ma grosz od gminy, reklam nie potrzebuje, więc nie strajkuje tylko informuje - informuje o godzinach przemarszów spontanicznych oraz ich stacjach wywrzasków. Oraz że wszystko to miłuje Aleksandra Dulkiewicz, nasza konserwatystka.

Żeby kolonia gdańska nie żyła w kłamstwie, TVP musi łgać nadal.

Honor ten składany pod bramą jej gdańskiego ośrodka zdobi lokalny wymiar paradoksu Epimenidesa.

Marek Formela