Akapit wydawcy: Gedania i Grass

Jubileusz Gedanii.

100 lat od jej powołania przez polskich obywateli w Wolnym Mieście Gdańsku.

Nie jest nieważna troska o to, gdzie i w jakich warunkach współczesna Gedania 1922 kopie piłkę.

Niech kopie w jak najlepszych i w jak najlepszym towarzystwie.

Ale rozmiar Gedanii jako symbolu przekracza doraźne uciechy.

Strojenie się gdańskich radnych w koszulki retro to raczej wstyd niż powód do chwały.

To od błędnych decyzji władz Gdańska, nie respektujących kontekstu historycznego, etycznego, zacierających znaczenie polskiego emblematu w mieście dyktatury NSDAP, rozpoczął się proces jej degradacji.

Akurat ten stadion i to miejsce zawsze powinno być przedmiotem wspólnej dumy gdańskiej społeczności.

Jubileusz jest nie po to, by zabawiać się na grobach gedanistów, ale po to, by podjąć działania municypalne dla restauracji tego miejsca. Zapis w akcie notarialnym o przeznaczeniu tego terenu nie uległ zmianie ktokolwiek teren ten nabył. Udawać, że jest inaczej, to pluć na martyrologię tych, którzy Gedanię wznieśli i obronili przed niemieckimi szubrawcami.

Zamiast siebie przebierać, radni Gierszewski i Kowalczys, mogą przebrać w strój przedwojennego gedanisty pomnik Grassa. Będzie mu lepiej do twarzy niż w mundurze Waffen SS.

Jak długo jego ławeczka błyszczy opodal stadionu, chluby Polaków w Wolnym Mieście Gdańsku, zamiast lekcji szacunku do własnych dzielnych przodków, mamy historię pisaną złym słowem Polaka...

Marek Formela