Gdańskie tam-tamy dla Andrzeja K. Waśkiewcza

Pożegnaliśmy Andrzeja Waśkiewicza. Poetę pomorskiej lewicy. Społecznej, nie partyjnej. Wyciszonego, wrażliwego obserwatora, słuchacza "Tam-tamów globalnej wioski".

"Spośród wielu zdobyczy demokracji, to mam za jedno z ważniejszych:prawo do gadania. Z natury rzeczy częściej gada się głupio, niż mądrze".

Przemykał przez nasze redakcje. Zostawiał felieton pisany na starej formatce,jakieś skąpe słowo - i znikał. O nic się nie upominał, dyskretny mentor zadziwiony dziennikarskim zgiełkiem i cokolwiek chaotycznym pośpiechem. Gość jakby z innego świata. Coś nam przynosił, a nigdy niczego nie zabierał.

"Zaś zdolność do mówienia rzeczy mądrych i głębokich dana jest tylko nielicznym, i to nie zawsze. A przecież gadać trzeba".

Zapamiętam uśmiech Andrzeja. Delikatne spojrzenie człowieka zafrasowanego. Trochę obok tłumu, ale nie obok siebie. Z dystansem wobec wszechogarniających większość emocji, konsekwentnie blisko własnych raczej mniej zbiorowych przekonań. W ich upowszechnianiu dzielny i nie skłonny do używania praktycznego w życiu kompromisu. Na tej pozycji trwał z przyjemnością, a też do końca. Cichego, dostojnego, szlachetnego w ciszy świeckiego ceremoniału... Choć tak przeraźliwie smutnego popołudnia na Łostowicach.

"Z wolnością jest tak, że albo jest, albo jej nie ma. Wolność gadania głupot jest jej nieodłączną częścią".

O czym tu gadać?

Marek Formela

Na cmentarzu łostowickim Andrzeja K. Waśkiewicza żegnała w poniedziałek rodzina, przyjaciele, znajomi i czytelnicy, przedstawiciele administracji samorządowej: Maryla Hempowicz, Władysław Zawistowski, Antoni Pawlak, byli szefowie "Głosu Wybrzeża " i Radia Gdańsk - Dorota Sobieniecka, Alina Kietrys, Kazimierz Radowicz, Dariusz Wasielewski, a także radni Aleksander Żubrys i Tadeusz Gleinert.