Pożegnanie Roberta Bogdanowicza

Na cmentarzu komunalnym na Łostowicach pochowano wczoraj Roberta Bogdanowicza, radnego gdańskiego w latach 1998-2002, absolwenta UG, geografa, hydrologa, profesora gdańskiego uniwersytetu i wiceprezesa Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska.

W uroczystości pogrzebowej wzięło udział kilkaset osób. Dr. hab. Roberta Bogdanowicza żegnali jego studenci, przyjaciele z uczelni, koledzy z rady miasta i współpracownicy z funduszu. Wicewojewoda pomorski Michał Owczarczak wręczył rodzinie przyznany pośmiertnie przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, a taże złotą odznakę za zasługi dla ochrony środowiska.

W działalności publicznej dr Robert Bogdanowicz wyróżniał sie dogłębną wiedzą merytoryczną. Wniósł ją do publicznej debaty w Gdańsku, by sprawom ochrony środowiska nadać społeczną jakość, uczynić to co było jego badawczą pasją istotną przesłanką kształtowania lokalnego prawa. Tak rozumiał swój udział w przestrzeni politycznej w Gdańsku - nie  trafił do niej z prymatu osobistych ambicji, ale z przekonania, że dzieląc się swoim naukowym doświadczeniem i ekologiczną wrażliwością, może poprawiać jakość życia w Gdańsku. Wielokrotnie na ten temat dyskutował z nami i naszymi gośćmi w redakcji "Głosu Wybrzeża". Był polemistą szanowanym, bo potrafił słuchać - słuchając, potrafił odpowiadać tak, by to co wspólne było najważniejszą nutą spotkania. Przekonywać, ale szanować poglądy nieprzekonanych - chyba taki miał wewnętrzny postulat. Warto, zwłaszcza dzisiaj, zapamiętać.

Może dlatego na Łostowice przyszło dr.Roberta Bogdanowicza pożegnać tak wielu z tak różnych gdańskich zakątów. Prezydenci: Tomasz Posadzki, Henryk Woźniak, Longin Mażewski, Ryszard Gruda, Marek Kostecki, Adam Landowski, szef pomorskiej Unii Wolności Krzysztof Pusz, radni lewicy Władysław Łęczkowski i Eugeniusz Głogowski, radne PO Maria Małkowska i Małgorzata Chmiel.

Nie było tylko nikogo, kto z kierownictwa ratusza - zarządu albo rady - potrafił pożegnać swojego wieloletniego kolegę. Zauważam to bez zdziwienia, ale ze smutkiem.

Marek Formela