Z torebki Jakubowskiej: Strachy na Lachy czy totalna wojna?

Cortés, lider Tour de France, dowódca komandosów, coach motywujący do marszu po zwycięstwo poobijaną rządową armię, dyktator zabraniający swoim ministrom dyskusji na posiedzeniach rządu? W takich rolach w czasie rekonstrukcji rządu przedstawiał się nam Donald Tusk. Nie widzieliśmy natomiast premiera, który ogłasza plan prac nowego rządu, wizję rozwoju Polski, zapewnia Polaków, że nie pozwoli na nielegalną migrację, ochroni rolników przed Mercosur i nie zgodzi się na daninę ETS w cenach energii, które mocno wydrenują portfele Polaków. W zamian mamy nawoływania do „przyspieszenia kwestii rozliczeń” i „przywracania poczucia sprawiedliwości” , które po poczucie za przyzwoleniem premiera zmasakrował poprzedni minister sprawiedliwości.

„Polska potrzebuje silnego prokuratora generalnego” grzmi Donald Tusk, ale nie po to, by walczyć z mafiami vatowskimi czy gangami cudzoziemców terroryzujących np. warszawskich kupców, ale i w innych miastach bezkarnie sobie poczynających, lecz by dalej próbować zniszczyć opozycję, z lepszym skutkiem niż robił to Bodnar.

Nowy minister sprawiedliwości nie zajmie się na razie reformą, która przyspieszy postępowania w sadach, nie zawalczy o środki na ich informatyzację, tylko będzie walczył z „neosędziami” i KRS, który ich rekomendował po 2018 roku (n.b. zgodnie z obowiązującym prawem, nie kwestionowanym przez europejskie instytucje, na które tak lubiła się powoływać sędziowska kasta, wbrew ich stanowiskom).

Symbolicznie wręcz stało się przesłuchanie sędzi Sądu Najwyższego, pani Marii Szczepaniec, która ośmieliła się zadać w trakcie posiedzenia Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych dotyczących uznania wyborów prezydenckich pytania Adamowi Bodnarowi, czy czuje się neo - senatorem, skoro nie uznaje w przypadku wyboru prezydenta kompetencji Izby, dzięki której został członkiem Senatu. Tego samego dnia dostała wezwanie do prokuratury w roli świadka, ponieważ sędzia (jeszcze wówczas) Waldemar Żurek oskarżył ją o podszywanie się pod funkcjonariusza publicznego w dniu, w którym wydawała orzeczenie w jego sprawie ( zresztą niekorzystne dla niego). Zdaniem Żurka nie była wówczas sędzią, bo jak widać nie uznaje on ani obowiązującego prawa, ani prerogatyw prezydenta. „Sędziów wybranych w procedurze po 2018 roku jest ponad 3 tysiące. Ci sędziowie chcą orzekać, chcą spokojnie pracować dla dobra obywateli, a są traktowani w sposób uwłaczający godności sędziego” - podkreśliła w rozmowie z Telewizją wPolsce24 Maria Szczepaniec, sędzia IKNiSP. Czy teraz nowy minister sprawiedliwości-prokurator generalny pójdzie na wojnę z ponad trzema tysiącami sędziów, którzy jego zdaniem „podszywają się” pod funkcjonariuszy publicznych? Czy reperkusje spotkają tylko „wybranych”, którzy nie godzą się na bezprawie w wymiarze sprawiedliwości i głośno o tym mówią?

Wiele tematów jeszcze dostarczą mi nowi ministrowie Tuska, choć w kontekście dwóch nominacji – Żurka i Kierwińskiego (ten z kolei ma „załatwić” Bąkiewicza i Ruch Obrony Granic) pojawia się także niepokój w kwestii zaprzysiężenia Karola Nawrockiego. Czy Tusk wraz z nimi nie podejmie działań, które to uniemożliwią? Bo tą górą lodową, w kierunku której zmierza ten nieudolnie wyremontowany i niesprawny statek zwany rządem Tuska może się okazać nowy prezydent Polski, jeśli celem Tuska jest walka z Nawrockim, a nie współpraca dla dobra Polaków.

I dlatego m. in. napisałam w puencie poprzedniego felietonu: „…wyborcy Karola Nawrockiego będą mogli świętować inaugurację jego prezydentury po złożeniu przezeń przysięgi. Do tego czasu trzeba bacznie śledzić poczynania Tuska i nie być pewnym, że już pogodził się do końca z przegraną”.

Aleksandra Jakubowska