Latarką w półmrok: Samorządzić

Rola władzy publicznej na poziomie samorządowym jest umacnianie uprawnień obywateli, ich wspólnot, prowadzenie dialogu społecznego, wykonywanie zadań publicznych. To powinność i zasada zapisana w Konstytucji RP.

Samorządzić nie jest łatwo. Nie jest łatwo ani realizować zadania szczegółowe wynikające z ustaw, ani uzyskać aprobatę u większości dla postulatów podnoszonych z ław opozycji.

Rząd, a rząd PO w szczególności, chętnie zbywa własne obowiązki na rzecz samorządu, nie troszcząc się o finansowe konsekwencje takich transferów. Powiększa się obszar władztwa organów samorządu, w tym wielokrotnie władztwa represyjnego wobec obywateli, którzy instytucje samorządu legalizują swoją kartką wyborczą.

Ustrój, kompetencje i finanse samorządu stają się przywilejem administracji, która staje się wyłącznym arbitrem, zwłaszcza, gdy matematyczna pozycja opozycji pozwala na jej ostentacyjne lekceważenie. Wtedy władza, obojętnie spod jakiego szyldu, sama dokonuje wyborów, często prymat ideologii własnej przedkładając nad zapisane w Konstytucji przesłanki kształtowania wspólnej społecznej przestrzeni. Delegując własne kompetencje i zobowiązania poza strukturę samorządu, dryfując wielokrotnie w przestrzeń komercyjnych iluzji. Tak pojmowany samorząd przestaje realizować zadania publiczne, a zaczyna stawać się radą nadzorczą spółki o coraz większej nieodpowiedzialności.

To tendencja, którą SLD powinien uchwycić jako jedno z najpoważniejszych zagrożeń dla samorządzenia. Rodzi ono też na skutek wadliwości ordynacji pokusę dziedziczenia władzy, co współcześnie oznacza dziedziczenie partyjne i betonując demokrację pozostawia obywatelom do dyspozycji jej fasadę. W trosce o dobrostan władzy ułatwia też bezkarne nakładanie podatków, opłat, zakazów, represji. Poszturchując swoich obywateli organy władzy gminnej czy regionalnej czynić to mogą za parawanem dobra wspólnego, które same określą.
Słuch SLD w tym zakresie powinien być wyższej próby, niekoniecznie partyjnej.
Marek Formela