Akapit wydawcy: Podatek oliwski

To jest spór emblematyczny. Współcześnie toczy się na wielu polach.

Spór o znaczenie i pozycję instytucji demokratycznych w konfrontacji z impetem korporacji.

Toczy się w Nowym Jorku, Brukseli, Oliwie. Ma wymiar globalny, gdy biznes chce wydostać się spod jurysdykcji państw ubezpieczając się umową TTIP, obejmuje uścisk w jakim administracja UE w Brukseli stara się trzymać eurodeputowanych posiadających mandat społeczny. I ma, jak w Oliwie, wymiar lokalny, ale społecznie bezwzględny.

Koszty rozrostu apetycznych finansowo wieżowców ponad społeczną pojemność dzielnicy mają ponosić mieszkańcy, zyski zaś pozostają najzupełniej prywatne. Paweł Adamowicz zdaje się stawać po stronie interesu korporacji, którego nie krępuje, a przeciw lokalnej społeczności, która jest wobec ekspansji miasta biur całkowicie bezradna, jej rozmiarem ogłuszona.

Bezradność tę dodatkowo gmina ma zamiar ukarać, fałszywie twierdząc, że czyni to w imię dobra wspólnego, tuszując własną w tej sprawie bierność. Jakkolwiek wzniośle nie nazywać kliku biurowców stojących koło siebie, władza publiczna ma obowiązek szacować wszelkie skutki takich koncentracji.
Poglądu tego prezydentowi Gdańska zaburzyć nie powinny jakiekolwiek sztuczki filantropijne, których aktywiści są interesariuszami miasta. Prezydent wybierany przez obywateli nie powinien być zarządzany przez pokusy lub łapczywość kapitału.

Miasto staje się żerowiskiem a nie wspólnotą. W tym spektaklu w roli statystów na ogół występują obywatele, czasem ich dzielnicowi delegaci.

Miałem Tomasza Struga za polityka od administracji odrębnego i przenikliwego. Nie wiem czy słusznie.

Marek Formela