40 lat jak jeden dzień...

Pierwsza połowa lat 80. minionego wieku. Po dłuższej przerwie, Lechia wciąż jeszcze dość daleko na drodze do ekstraklasy. W tejże natomiast swoje kilka sezonów zalicza właśnie Bałtyk. No i ten zaskakujący kibiców transfer. Puszkarz na Olimpijskiej! Szok? No, może nawet i coś więcej. Szok szoków, jak pamiętam. Ale i jak długo można tę formę, te umiejętności rozmieniać na drobne? Więc...

Więc Dzidek i Bałtyk. Ikona z Traugutta zmienia klubowe barwy, zmienia stadion, zmienia i fanów. Może nie do końca. Raczej powiększa ich grono. Ci z Olimpijskiej, ale i ci z Traugutta. Kiedy grupy kibiców z Gdańska przemieszczały się do Gdyni, zwykle padało pytanie – co, na Bałtyk? W odpowiedzi słyszeliśmy zawsze te same słowa: nie, na Dzidka.

Mija czwarta dekada od tamtych pytań i odpowiedzi. Wtedy niemal to dwie przed końcem XX wieku, dziś kończąca się druga XXI wieku. Inne czasy, inne sportowe gry, inne – pewnie – i przyczyny. Ale zdarzenia jakby skopiowane. Wtedy Dzidek, dziś Filip. Wtedy kopana, dziś rzucana. Tyle że zawsze ta piłka...

Była ikona Lechii, jest i ikona Trefla. Filip Dylewicz właśnie. Łącznie prawie dwie jego sopockie dekady, prawie meta kariery. Ale parkiet wciąż ciągnie. Umiejętności też z wyższej półki. I pytanie: co dalej? Więc rozmowy. Miesiąc, dwa, trzy... Niestety, nie dogadali się.

Nie do wiary! I nagle Asseco. Brawo! Pochwalić. Ba, Panom podziękować. Filip wciąż nasz. Wciąż z nami. Z nami i dla nas. Jak Dzidek (pozdrawiam!) przed laty. Bo i lata te wydarzenia dzielą, choć także niezwykle upodobniają. Tyle że dziś Dylewicz na łamach i w portalach. Sopocki start w ostatnich latach minionego wieku – i to wtedy, jak pamiętam, miałem przyjemność poznać Filipa nastolatka – teraz już niebawem meta. Finisz w każdym razie. I inaczej być nie może! Wczoraj Sopot, dziś Gdynia. Celnych rzutów, Filip! Pięknych akcji! A my? A fani? Gdzie my? Na Trefla? Na Asseco? Nie, na naszych!

Albert Gochniewski