Oblicza sportu: A gdzie refleksja?

Puka wiosna. Piłkarska wiosna, dla ścisłości. Tak ją w kalendarz wpisano. Prawdziwa za jakieś półtora miesiąca, ale widać futbol zimę pokochał. Tak czy owak, gramy. Oni na murawie – oby zielonej! - a my na trybunach. I oby tylko pupa nie przymarzała. Oby!

Widowisko piłkarskie. Od lat tworzą je ci z murawy, i ci z trybun. Bo trybuny często do ostatniego miejsca nabite. Jedni kopią, drudzy dopingują. No, z tym bywa różnie. Bywa, że jedni klaszczą, a drudzy... No właśnie, o tym dzisiaj.

Klaszczą, drudzy gwiżdżą. Lechia! Lechia! Lechia! Arka! Arka! Arka! Albo... race grę przerywają. I te wulgaryzmy. Bo kibic i... kibic. Prawdziwy i ten na niby. Jeden w swoich ulubieńcach, swoich idolach zakochany, a drugi udaje, że kocha i bardziej go gwizdy lub race cieszą. Nawet nie myśli o tym, że zazwyczaj sobie szkodzi. Sobie i klubowi, który uważa za ulubiony. Bo kary się sypią, które dotykają jednych i drugich. Klub tysiące płaci, a tak zwany kibic nie może się po krajowych stadionach poruszać. Więc kibic i na niby kibic. Antykibic! I co? A no nic. Od lat to samo.

Sezon tuż, tuż. Dni odliczamy. Czasu niewiele, ale wystarczy, by... race schować. Ba, wyrzucić! Choć pytanie też i do ochrony: jak się te race na widownie przedostają? Mecz. Widowisko. Nasza zabawa. Nasze emocje. Nasze! Dziś wykrzyknę to prawie, bo chciałbym jeszcze te mecze sprzed wielu lat przywrócić. Małe nadzieje... Wciąż wulgaryzm, za często race. A gdzie refleksja?

Albert Gochniewski