Akapit wydawcy: Gdańsk Adamowicza

Zamordowano prezydenta Gdańska.

Pawła Adamowicza zasztyletował publicznie szaleniec.

Taniec, który wykonał nad konającą ofiarą jest dokumentem tego szaleństwa.

Szaleniec nazywa się Stefan W.. Korzysta z domniemania niewinności i ochrony nazwiska, które na ochronę nie zasługuje.

Demokratyczne państwo nie kamieniuje morderców dopóki sąd na to nie pozwoli. Nawet jeśli ofiarą zbrodni jest jego przedstawiciel.

W takiej chwili wszyscy jesteśmy rodziną ofiary, gdańską rodziną prezydenta, skądkolwiek patrzyliśmy na jego polityczną drogę. Jego śmierć jest wspólną krzywdą, którą gdańskiej społeczności wyrządził bezrozumny łotr. Waga tego odrażającego czynu kryminalnego nie ma barwy politycznej.
Jest przypadkiem dla psychiatry, prokuratora i sądu.

Paweł Adamowicz był prezydentem mojego miasta. Widzieliśmy je inaczej. Chodziliśmy po tych samych ulicach, lecz po przeciwnych ich stronach. Bez różnych odrębności gdańska demokracja byłaby niepełna. Ale to Paweł Adamowicz przekonywał do swojej wizji miasta skuteczniej niż ktokolwiek z jego samorządowych konkurentów.

Zasługuje na naszą pamięć i szacunek. Odmienił Gdańsk według projektu, na który uzyskał demokratyczną kwalifikacje. Nie ma lepszej nagrody dla polityka...

Był w działalności publicznej jak bokser, który ustał po każdym prawie uderzeniu.

Uderzenie, które zabiło Pawła Adamowicza nie pochodziło ze świata, który chcemy akceptować...

Gdańsk to miasto kwiatów, marzeń i tolerancji. Tak je widział Paweł Adamowicz. I takie niech z nami zostanie. Bez niego, lecz z pamięcią o Nim.

Marek Formela