Latarką w półmrok: Lechia, nasza udręka

Obejrzałem mecz ligowy Lechia - Podbeskidzie.

Udręka.

Nie wiadomo o co chodziło. Były na boisku biało-zielone kostiumy. Nie było biało-zielonych piłkarzy. Jakaś grupa manekinów snuła się po murawie. Więcej ruchu i życia było na trybunach. Trener więcej biegał niż jego pożal się boże współpracownicy.

Bogusław, tego nie da się oglądać. Jakościowo lepszy futbol, bez złotówki wynagrodzenia, ale z zaangażowaniem i osobistą przyjemnością - tą samą, która towarzyszyła nam kiedyś wspólnie - można  trzy razy w tygodniu oglądać na boisku AWFiS. Ze znudzonych najemników, liczących minuty albo występy, niezbędne do przedłużenia kontraktów nic nie da się już wykrzesać. Pora przepędzać ich z Gdańska... i bez ryzyka spadku intensywnie przebudowywać zespół.

Żeby jakoś grać trzeba najpierw biegać. Biegać bez piłki. Przez ostatni kwadrans tego dręczącego dusze i ciało meczu,dwóch młodych aplikantów pokazało, że można po boisku zasuwać. Bogusław, idź odważnie tą drogą! Nawet jeśli w krótkim horyzoncie na tym nie wyjdziesz dobrze, wyprowadzisz Lechię na właściwy kurs!

Lechia to dobra marka i, co dziś ważne, dobry pracodawca. Szerokim strumieniem płyną do spółki publiczne pieniądze - Lotos, gdański port, gmina Gdańsk, Energa, podatnicy spłacający gigantyczny stadion - nie ma żadnego powodu, by trafiały w bylejakie kieszenie za bylejaką kopaninę.

Bogusław, dosyć tej wspólnej udręki! Wietrz szatnie...
Marek Formela