Formela: Sztandar SLD zwisa

Zbiera się rada krajowa SLD.
Może rozstrzygnąć o przyszłości partii, która na przykład w Gdańsku z wynikiem poniżej 5 proc., staje się dla obywateli bezużyteczna.

Pogląd, że należy wyprowadzić sztandar kołacze się po wielu ważnych lewicowych głowach. Jeśli nie dojdzie do wstrząsu w partii, wyprowadzenie sztandaru może być wstrząsem. Skoro tylko 10 proc. wyborców socjaldemokracji przeszło do Ruchu Palikota, a 40 proc jego poparcia wywodzi się z kręgu emigracji z PO, to utrata 900 tys. głosów przez SLD oznacza, że konformistyczna, pozbawiona oblicza partia wystawiła weksel bez pokrycia.

Pogląd drugi, bliski zbankrutowanemu politycznie Napieralskiemu i jego lokalnym stronnikom, to spać jak najdłużej i doczekać lepszego poranka nie zmieniając dekoracji. Zakłada on, zgodnie z mentalnością zdekapitalizowanego publicznie szefa partii, iż spokojne partyjne knucie zapewni przetrwanie, a z czasem odbudowę pozycji. Był to też pomysł na kampanię, by na grzbiecie szyldu 30-40 zaufanych kolegów wprowadzić do parlamentu, a potem uprawiać hazard między PO i PiS.

Koncepcja ta zbankrutowała. Jej autor i promotor, Grzegorz Napieralski, udaje, że zrezygnował, a za kotarą liczy głosy swoich partyjnych popleczników. Jeśli rada krajowa SLD uzna, że największa klęska w historii demokratycznej lewicy była dziełem Janusza Palikota, to jakakolwiek przyszłość formacji poza samounicestwieniem jest niewyobrażalna.

Po kadencji Napieralskiego i jego otoczenia SLD nie ma siedziby, pieniędzy, nie ma ani jednego senatora i najmniejszy klub w sejmie od 1991 roku.

Udawanie, że sztandar łopocze nie ma sensu. Sztandar smętnie zwisa.
Marek Formela