Europa nie dla nas?

Ta impreza, ten turniej, te mistrzostwa rodziły się w wielkich bólach. Lata dyskusji, lata różnicy zdań. A to mundial kopiujemy, a to nazwy nie pasowały. Kiedy więc - roku Igrzysk w Rzymie (1960) – wreszcie ruszyło, był to Puchar Narodów Europy. Pal licho! Jak zwał, tak zwał, dobrze że Europa po dziś te ME ciągnie.

Ba, dla kogo dobrze, dla kogo jeszcze lepiej? Na pewno dla Hiszpanów czy Niemców (NRF), a nawet dla Rosjan czy Czechów (wtedy ZSRR i Czechosłowacja), którzy przed laty też po sukcesy sięgali. W przeciwieństwie do nas. Lata oczekiwań na debiut w finałach, trzy takie później zaliczone. Jeden – jak pamiętamy (2012) – na rodzinnej ziemi zresztą. Niestety, też nie do końca wykorzystanej. Jedyne co nam, tu w Gdańsku, się udało to ten piękny stadion do dziś cieszący oczy.

Tak, tak, z tego radość. Ale piłkarska Europa wyraźnie nas nie kocha. A może to my miłością jej nie darzymy. Te trzy starty i jakiś ćwierćfinał tylko. Co ciekawe, nawet dwie dekady (1972-1992) medaliści Igrzysk i dwóch mundiali też sobie nie poradzili. Mistrzostwa kontynentu jakby poza nami. Orły Górskiego, ludzie Piechniczka, srebrna ekipa Wójcika i – niestety – nie-europejczycy. Tomaszewski, Deyna, Lato, Szarmach, Boniek, Smolarek, nawet Brzęczek i... I nic! Fatum jakieś czy co?

Ale poważnie teraz. Bo to i losowania grup eliminacyjnych temu wszak zaprzeczają. Ba, przeciwnie! Już w losowaniach niebiosa nam przychylność dają. Jak przed paroma dniami choćby. Przed nami kolejne finały ME, a w eliminacjach grupa z Austrią, Słowenią, Łotwą, Macedonią i Izraelem. Gdzie, z kim tu przegrać? Albo jak nie wygrać?

Szesnasty już turniej finałowy i – to nowość! - trochę turystyczny będzie. Aż dwanaście aren, aż dwunastu gospodarzy. Tu i tu, tu i tam... No, ale najpierw te eliminacje. Awans i potem ewentualna turystyka. Czy Europa wreszcie się do nas uśmiechnie? Wierzyć trzeba. Wiara cuda czyni...

Albert Gochniewski