Andrzej Różański: Stare problemy – nowa Historia

Dokąd zmierza SLD? To pytanie zadaje sobie kilkaset tysięcy sympatyków i wyborców SLD, którzy poparli listy „Zjednoczonej Lewicy” w ostatnich wyborach parlamentarnych. Ze zdumieniem i niedowierzaniem wsłuchiwali się w komunikaty Państwowej Komisji Wyborczej obwieszczające, że „Lewicy” w Parlamencie nie będzie. Wśród działaczy partyjnych wszystkich szczebli rozgorzały dyskusje o zasadności podjętej przez Kierownictwo decyzji o utworzeniu koalicji, która w konsekwencji okazała się niewypałem gdyż przegrała wybory. Jak zwykle w takich przypadkach brakuje „ojców” porażki, a gorzkie jej owoce zjadają „szeregowi członkowie” dyskutując bez końca o tym, „co by było gdyby?”. 

Zapętleni w jałowe dyskusje o tym, co było zapominamy, że lewica skupiona w SLD ma do wykonania misję, która wymaga myślenia o przyszłości. Na każde pytanie w stylu - co dalej z SLD? Można udzielić w zasadzie jednej odpowiedzi - SLD ma istnieć tak długo jak długo w Naszym kraju będą odradzać się polityczni pogrobowcy narodowców i faszystów, jak długo będzie istniał wyzysk ekonomiczny i wszystkie inne formy dyskryminacji skutecznie dziś rozwijane przez „postsolidarnościową” prawicę. Jeśli więc SLD znajdzie w sobie dość siły, aby oderwać się od narzuconej przez liberalne środowiska skupione wokół „Gazety Wyborczej” formuły poprawnej partii socjaldemokratycznej, której podobno „mniej wolno gdyż nosi w sobie piętno spadkobiercy PZPR”, to przyszłość i rozwój są zapewnione. Gdy SLD zacznie zajmować się rozwiązywaniem problemów ludzi, a przestanie martwić się o „Państwo” to możemy być pewni poparcia wyborców. Polski kapitalizm musimy nazywać tak jak na to zasługuje, systemem wyzysku wspieranym przez Państwo, a partia lewicy jasno musi stanąć po stronie wyzyskiwanych ludzi. Jeśli zdobędziemy się na to, aby z Partii wyprosić wszystkich „smakoszy” władzy - oportunistów wówczas znajdzie się miejsce dla społeczników. Tak widzę przyszłość SLD.

Andrzej Różański