Akapit wydawcy: Teatry prawa

Cokolwiek komedianci ogłoszą na scenie ma wartość rozrywkowa.

Ustrój sądów nie należy bowiem do ich kompetencji szczególnych jak deklamacja, taniec dowolny lub podawanie dialogów publiczności. A też czytanie tekstów zaangażowanych 1 maja albo w inny dzień ważny dla pracodawcy - czy to sekretarza partii, czy to "towarzysza naczelnika Jastarni", dziś marszałka.

Ustrój sądów i ich właściwości, inaczej niż statut teatru, określa parlament przyjmując ustawy. Ma do tego wyłączne prawo, bo tak stanowi art. 176 Konstytucji RP. Wyborcy zaś uznali, że po rządach AWS, SLD, PO przyszedł czas na PiS.

Z tego powodu na Pomorzu panuje zdziwienie. Egzaltacja udziela się wielu, odtwórcy tekstów też jej podlegają, co z racji zawodu mniej dziwi niż widok gdańskich sędziów karnych wiecujących ze swoim klientem, prezydentem Gdańska, w sprawie własnej.

Rytm tekstu politycznego wygłaszanego w teatrze przy aplauzie publiczności łaknącej dramatycznych wrażeń porywa wyłącznie oddanych kibiców. Więc sędziów z oskarżonym to już przypadek konstytucyjny. Art. 178 scenariusza państwowego wyklucza prowadzenie działalności publicznej nie dającej się pogodzić z zasadami niezależności sądów i niezawisłości sędziów.

Niezawisłość sędziego większej wymaga cnotliwości publicznej niż uciecha w teatrze. Dostrzeganie tych demonstracji jest ważniejsze niż piętnowanie artystów, którzy bawią u siebie.

W porządku teatrów ulicznych ról dla sędziów Konstytucja RP nie przewidziała.

Marek Formela