Akapit wydawcy: Los człowieka bez partii

Czytam Pawła Adamowicza. To ostatnio znany pisarz polityczny.

Nie dowierzam.

"Samorządność to trudna idea. To idea zakładająca, że grupy społeczne same decydują o sobie. Same, A WIĘC NIE PARTIE, nie korporacje, ale obywatele (...) zmiany w ordynacji wyborczej do samorządów zmierzają do ostatecznego UPARTYJNIENIA samorządów".

Obywatel Paweł Adamowicz fałszywie udaje zatroskanie o stan samorządzenia, które cnoty pozbawia legitymacja partyjna. Sam jest przykładem jej politycznej przydatności, jeśli wierzyć własnoręcznie spisanej kronice wydarzeń partyjnych.

W skrócie.

Debiut partyjny nastąpił w strukturach Kongresu Liberalno-Demokratycznego. W tej partii młody działacz został wiceprzewodniczącym zarządu wojewódzkiego i członkiem władz krajowych. Potem odnalazł się w Partii Konserwatywnej, też w roli członka władz wojewódzkich i krajowych. Podobne pozycje zajmował w Stronnictwie Konserwatywno-Ludowym, z którym pod wspólnym szyldem Akcji Wyborczej Solidarność wystartował w wyborach samorządowych. Po utworzeniu liberalnej PO został jej członkiem, a też wiceprzewodniczącym zarządu wojewódzkiego i rady krajowej partii rządzącej nie tylko Pomorzem. Prominentni liderzy tej partii dekorowali swoim dorobkiem kolejne kampanie obywatela Adamowicza. Jego rozstanie ze stanem partyjnym wymuszone zostało okolicznościami mniej chwalebnymi. Mimo to listy do wyborców znaczek PO dyskretnie przyozdabiał.

Słusznie więc przestrzega w swoim piśmiennictwie obywatel Paweł Adamowicz przed zatrudnianiem podobnych sobie bezpartyjnych obłudników do prac publicznych w Gdańsku.

Szczerość tę warto w wyborach uszanować. Jest cenniejsza niż byłby akces do PiS-u.

Marek Formela