Akapit wydawcy: Dynastia "adamowiczów"

Gdańsk może być inny.

Bez pychy i tromtadracji Pawła Adamowicza.

Oraz otoczenia w jego służbie.

Ci którzy dobrze żyją ze wspierania prezydenta nie będą kwestionować jego zachowania.

Władza się izoluje, a wspólnota władzy izolacje tę uszczelnia.

U prezydenta rodzi marzenie o dożywociu - o dożywociu u władzy.

Żaden sekretarz niedemokratycznej PZPR tyle nie rządził ile Adamowicz sobie wymarzył.

Ma już wsparcie 24 obywateli. Różne targają nimi sploty emocji i interesów, niekiedy mniej, niekiedy bardziej szlachetne.

Na przykład niestrudzony szef rady sportu, prof. Wojciech Przybylski, kiedy był rektorem AWFiS zaangażował żonę prezydenta. Jana Zarębskiego włodarz wydelegował na lotnisko, Zbigniew Canowiecki, jak każdy absolwent Wieczorowego Uniwersytetu Marksizmu Leninizmu nadaje się i do muzeum, i do mediów, i do inwestycji komunalnych. Leszek Blanik bez darowanych pieniędzy miejskich nie miałby hali, której jest kierownikiem.

W tym gronie nikogo nie drażniło, że prezydent sprzedał GPEC firmie komunalnej z Lipska sam stając się jej hojnie wynagradzanym funkcjonariuszem, co rozstrzygnął osobistym zarządzeniem. Nie budziło zdziwienia, że szef komisji miejskiej radny Włodzimierz Machczyński zasiadał następnie w radzie nadzorczej reprezentując niemieckiego kupca.

Miasto tak sformatowane, bardziej prywatne, czy bardziej publiczne, może w tym sezonie odejść do lamusa.

Przybywa propozycji, w tym obywatelskich, które izolację władzy skutecznie naruszą.

Gdańsk wyjdzie na tym lepiej niż na hołdowaniu dynastii "adamowiczów".

Marek Formela