Gedania: 100-lecie czy 16-lecie?

Ostatnie uroczystości z okazji 100-lecia najstarszego klubu sportowego w Gdańsku zostały przyćmione przez świętowanie 16-lecia klubu Gedania 1922 Gdańsk.

Najwięcej dyskomfortu wzbudziło nominowanie futbolowej "11" 100-lecia. W tym zacnym gronie nie znalazło się miejsce choćby dla jednego reprezentanta Gedanii z okresu przedwojennego. A wówczas nie wystarczyło tylko umieć grać w piłkę. Będąc zawodnikiem biało-czerwonej Gedanii, trzeba było przede wszystkim być zagorzałym patriotą i kochać ponad wszystko ojczyznę - Polskę. W Wolnym Mieście Gdańsku, zdominowanym przez Niemców i NSDAP sportowcy z Wrzeszcza byli prześladowani i dyskryminowani. Gedania wówczas znaczyła: Polska. Dla tych sportowców trudno było o pracę. Mogli jedynie liczyć na angaż w PKP lub innych polskich delegaturach w nieprzyjaznym dla Polaków Gdańsku.

Jeszcze na tydzień przed Galą namawiałem jednego z członków kapituły wybierającej zaszczytną "11" na to aby zrzekł się swojej nominacji na rzecz choćby jednego mistrza Gdańska w piłce nożnej z 1933 roku. Niestety osobisty egoizm był silniejszy. Członkowie kapituły: Andrzej Siwka (były piłkarz Gedanii w l. 70-tych, Andrzej Góra (były trener i działacz klubu), Adam Mauks (dziennikarz, który otrzymał medal z napisanie książki, która jeszcze nie została wydana), Aleksander Komasa (były działacz PZPR, mający z Gedanią tyle wspólnego co każdy z nas...) nie znaleźli miejsca w "11" stulecia dla choćby jednego piłkarza - bohatera z lat 1922-39. Tak więc wybraną "11" należy zatytułować: "11" 70-lecia.

Zamiast rodziny Chychły czy Kurowskiego nagrody odbierają miejscy urzędnicy

Nikt nie pochylił się nad wioślarkami i siatkarkami Gedanii, które miały w swojej zdobyczy medale igrzysk olimpijskich i mistrzostw Polski. Nikt nie wyróżnił kogoś z potomków Zygmunta Chychły, wielkiej legendy polskiego i gdańskiego sportu. Pierwszego powojennego złotego medalisty igrzysk olimpijskich dla Gedanii i polskiego boksu.

Obecność 94-letniej pani Alfredy Olichwierówny-Zeszutek, najstarszej żyjącej gedanistki na Gali wydaje się przypadkowa, wśród licznych medali, nagród i pucharów znalazło się tylko 9 róż... To ostatnia członkini drużyny Mistrza Polski Kobiet w siatkówce w l. 1953-54.

94-letnia gedanistka Alfreda Olichwierówna-Zeszutek

Wracając do "11" stulecia Gedanii wielu zgromadzonych i byłych piłkarzy Gedanii dziwił brak (choćby wśród 25 nominowanych) legendarnego bramkarza z lat 60 i 70 - Edwarda Kosiorka. Bramkarzem stulecia ogłoszono Michała Szromnika, trampkarza klubu, który ani jednej minuty nie zagrał w I drużynie Gedanii. Dlaczego? W kuluarach wyjaśniono: tata jest dzisiaj wiceprezesem klubu i wszystko jasne.

Gala była doniosła i zorganizowana na b. wysokim poziomie co jest zasługą Instytutu Pamięci Narodowej i Muzeum II Wojny Światowej i ich zarządców: dr. Karola Nawrockiego i prof. Grzegorza Berendta. Obaj naukowcy znani z krzewienia patriotycznej historii Rzeczpospolitej, tym razem wykazali się dużym ekumenizmem goszcząc i uczestnicząc w nagradzaniu wielu funkcjonariuszy PRL.

Prof. Grzegorz Berendt główny dobrodziej Gali 100-lecia

Na osobną i szczerą pochwałę zasłużył Waldemar Barwiński, prezes klubu Gedania. Jego oddanie i determinacja doprowadziły do wybudowania kompleksu boisk i hal sportowych przy ul. Hallera w Gdańsku. Stał się wyrzutem sumienia dla ówczesnych władz miejskich (rok 2006), które pozwoliły na nabycie przez Robyg - aktywnego w Gdańsku dewelopera, świętego miejsca dla Gdańska i Polski - stadionu Gedanii.

Decyzją śp. prezydenta Pawła Adamowicza wydzierżawiono na 25 lat tereny po likwidowanej oczyszczalni miejskiej.

I kolejny smaczek. Już po zakończeniu Gali na uroczystość dotarła Magdalena Adamowicz, europosłanka. Odebrała w imieniu zamordowanego męża medal okolicznościowy. Dziękowała do pustej sali, ale trzeba mieć nadzieję, że zdąży - do mocno zdenerwowanego jej notoryczną absencją sądu - na kolejną rozprawę i wówczas widownia będzie większa...

m.p.