Żegnaj Tomku...

Nie żyje Tomasz Wołek. Mój mentor futbolu i zawodu dziennikarza. Tomka poznałem w 1974 roku. Po pamiętnym meczu Lechia - Widzew 1:1, po którym doszło do ostrych spięć z ówczesną Milicją Obywatelską. On jako rzecznik BKS Lechii Gdańsk zaprosił listownie wszystkich kibiców biało-zielonych, którzy korespondowali z władzami z Traugutta (rady, uwagi, apele itd, itp). Wówczas powstała inicjatywa powołania pierwszego w Polsce Klubu Kibica. Udało się, lecz po roku Tomek odszedł z klubu obrażony przez trenera Grzegorza Polakowa i zajął się spikerką u odwiecznego rywala - w MZKS Arce Gdynia.

Wielu z nas miało oto do niego pretensje. Wszak był wtedy mieszkańcem Wrzeszcza.

Później losy nasze się skrzyżowały w wolnej Polsce po 1989 roku. Założył i prowadził słynne "Życie z kropką". Po serii artykułów o spotkaniu postkomunisty Aleksandra Kwaśniewskiego (wtedy prezydenta RP) z agentem KGB Ałganowem uwikłany został w wyniszczające procesy sądowe w czasie których zgodziłem się zostać świadkiem Jego obrony. Gazeta nie obroniła się przed nawałą "wolnych sądów" i opanowanych przez zwolenników "Kwacha" - mediów. Bardzo to przeżył, przecież jako jedyna gazeta ujawnił podejrzane relacje prezydenta RP, który nawet jako głowa Państwa polskiego nigdy nie odciął się od swoich komunistycznych korzeni.

ŻEGNAJ I DO ZOBACZENIA TOMKU.

M.P.

Tomasz Wołek, ur. 1947 w Gdańsku. Syn Józefa, przedwojennego działacza PPS. Na początku lat 50 ub. wieku był Przewodniczącym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku (ranga dzisiejszego wojewody). Oskarżony przez PZPR i usunięty ze stanowiska. W 1956 roku zrehabilitowany.

Tomasz był absolwentem II Liceum Ogólnokształcącego im. dr. Władysława Pniewskiego w Gdańsku. Ukończył w 1972 studia z zakresu historii na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Gdańskiego. Pracował początkowo jako nauczyciel w LO nr VIII w Gdańsku i rzecznik prasowy Lechii Gdańsk i Arki Gdynia. Jako dziennikarz sportowy współpracował z „Piłką Nożną” oraz redakcją sportową TVP. Pracę w tej ostatniej stracił w 1977 w związku z publikowaniem w drugim obiegu.

W 1979 został działaczem Ruchu Młodej Polski, a w 1980 wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. W 1981 znalazł się wśród sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości. Pisał w „Bratniaku”, „Głosie”, „Więzi”. W sierpniu 1980 współtworzył pismo strajkowe „Naprzeciw”. Zakładał struktury Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” w Młodzieżowej Agencji Wydawniczej, pracował Biurze Informacji Prasowej przy MKZ NSZZ "Solidarność" w Gdańsku Po wprowadzeniu stanu wojennego współpracował z działaczami Ruchu Młodej Polski, publikował w pismach podziemnych (w tym „Polityce Polskiej”), organizował pomoc dla rodzin internowanych.

Zawodowo w tym okresie pracował w pismach katolickich. Był działaczem Forum Prawicy Demokratycznej. Od 1990 pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego „Życia Warszawy”, zaś w latach 1993–1995 był redaktorem naczelnym. W 1996 został redaktorem naczelnym nowego dziennika „Życie”. Funkcję tę pełnił do 2001 oraz (po reaktywacji pisma) w okresie 2004–2005.

W 1999 towarzyszył Michałowi Kamińskiemu i Markowi Jurkowi w wizycie do Wielkiej Brytanii celem spotkania się z Augusto Pinochetem, oskarżonym w Hiszpanii o zbrodnie przeciwko ludzkości, zabójstwa i stosowanie tortur i osadzonym w areszcie domowym. Przeprowadził jeden z pierwszych wywiadów z chilijskim generałem po jego zatrzymaniu.

Publikował w „Rzeczpospolitej”, „Gazecie Wyborczej” i „Polityce”. Był autorem kilku książek o tematyce katolickiej, jak również prac poświęconych piłce nożnej (zwłaszcza południowoamerykańskiej). Współtwórca (ze Stefanem Kisielewskim) Abecadła Kisiela. W 2005 został dyrektorem redakcji publicystyki stacji Tele 5. Został również prowadzącym w tej stacji program publicystyczny "Plusy dodatnie, plusy ujemne", zajął się też komentowaniem meczów piłkarskich. W czerwcu 2020 nakładem Wydawnictwa Nieoczywiste ukazał się zbiór felietonów jego autorstwa pt." Historia pewnej prowokacji". Od 2003 do śmierci był co tydzień komentatorem w poranku radia Tok FM.

W 2011 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Laureat Nagrody Kisiela (1997).