Czy "Nasz Przyjazny Dom" będzie przyjazny dla wszystkich sopocian?

Prywatna fundacja "Nasz Przyjazny Dom" otrzymała na początku 2017 roku piękny prezent od miasta Sopotu. Jest to warta kilka milionów działka położona w parku w centrum miasta, niedaleko Urzędu Miejskiego. Konkretnie przy ulicy Władysława IV.

W sobotę, 26 maja 2018 roku, w Dzień Matki, prezydent Karnowski przypieczętował przekazanie działki w wieczyste użytkowanie wmurowując kamień węgielny pod budowę domu dla 20 osób niepełnosprawnych intelektualnie, które zamieszkają w wybudowanym na działce budynku.

Tajemnicą do dziś pozostaje dlaczego niepełnosprawni muszą mieszkać w budynku zbudowanym na jednej z najdroższych działek w mieście, w parku, w lokalizacji oprotestowanej przez okolicznych mieszkańców, nie dlatego, że brak im empatii, ale z powodu żalu nad utraconym zielonym miejscem w okolicy ich domów, gdzie mogli pospacerować i posiedzieć na ławkach.

Mieszkańcy Sopotu nie mieli wątpliwości, że dom powinien powstać i wskazali kilka innych lokalizacji, wśród drzew, w cichych, spokojnych, dobrze skomunikowanych miejscach. Jednak Karnowski upierał się aby budynek zbudować obok historycznych zabudowań i parku Herbstów.

Skoro jednak już rozpoczęto budowę domu dla 20 niepełnosprawnych, na działce, która była własnością gminy, a obecnie stała się przedmiotem wieczystej dzierżawy prywatnej fundacji, to czas zastanowić się w jaki sposób dom będzie służył wszystkim mieszkańcom naszego miasta, którzy są w potrzebie.

I czy będzie służył tylko mieszkańcom Sopotu bo przecież fundacja może mieć inny pomysł. Czy powstaną (a może już są) procedury mające na celu wyłonienie najbardziej potrzebujących? W końcu działka była majątkiem gminy, czyli wszystkich mieszkańców i nie ma podstaw żeby z budynku nie korzystali najbardziej potrzebujący Sopocianie, tylko Ci, którzy mają pieniądze na "wpisowe" lub rodziców w zarządzie Fundacji. Byłoby to przecież niesprawiedliwe i niemoralne.

Gdy Karnowski fetował wmurowanie kamienia węgielnego pod budowę domu dla niepełnosprawnych intelektualnie, 300 metrów dalej, po drugiej stronie płotu mieszkańcy żegnali swój park i posadzili wierzbę płaczącą, aby upamiętnić to smutne wydarzenie.

Małgorzata Tarasiewicz