Wilno w Gdańsku - Kaziuki

Nasz sentyment do Wileńszczyzny, ziemi rodzinnej wielu Polaków jest naturalny. Te związki z Litwą widać na kościelnych epitafiach, cmentarzach, we wspomnieniach, ale i we współczesnym dążeniu do poprawnego ułożenia relacji z sąsiadem.

Polacy z Wileńszczyzny po II wojnie światowej starali się ułożyć swoje losy głównie na Pomorzu gdańskim. Nie bez przyczyny więc m.in. w Sopocie działał tajny okręg mobilizacyjny AK. O losach mieszkańców Wilna, Ejszyszek, Solecznik, Nowogródka, Grodna, czy Trok zdecydowali najpierw Hitler, Stalin, Ribbentrop i Mołotow, a później triumwirat Stalin-Churchill-Roosevelt. Polacy zamieszkujący teren Litwy wyruszyli w podróż na Zachód. Za swoją Ojczyznę uznając hanzeatycki Gdańsk, sopocki kurort i polską Gdynię. Wnieśli na Pomorze śpiewną mowę, przywiązanie do tradycji i zdecydowany sprzeciw wobec narzuconego ze Wschodu ustroju. Co trzeci mieszkaniec Gdańska ma Wileńskie korzenie. Symbolem pokolenia jest Czesław Miłosz, który rozkochanie do Litwy i terenów pogranicza przemienił w Nagrodę Nobla. Matka poety spoczywa na sopockim cmentarzu. Od niedawna poeta ma też skwer swego imienia w Sopocie pomiędzy kościołem św. Andrzeja Boboli a Hotelem Sheraton.

Wileńska tradycja szczególnie widoczna jest podczas jarmarku w dzień Świętego Kazimierza Królewicza - patrona Polski i Litwy. Tradycyjny jarmark, nawiązujący do odbywającego się od XVII wieku jarmarku odpustowego w na Placu Katedralnym, a od 1901 roku na placu Łukiskim w Wilnie, zadomowił się w Gdańsku. Na stoiskach pojawiają się wielkanocne palmy, kindziuk, wileński chleb, piernikowe serca i sękacze. W organizacji jarmarku uczestniczą m.in. działacze Pomorskiego Oddziału Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej. W tym czasie czuć się mogą na gdańskim Głównym Mieście tak, jak gdyby chodzili po wileńskich uliczkach. Od kilku lat dzięki Jarmarkowi Wileńskiemu i Targ Węglowy w Gdańsku zmienia się w litewską enklawę. Odwiedzają ją tysiące gdańszczan.
ASG