Widziane z Sopotu: Najważniejsze - przeczekać

Od kiedy zaczęłam się przyglądać sprawom Sopotu zaobserwowałam ważną prawidłowość, której mechanizm w przestrzeni społecznej jest zapewne powszechnie znanym zjawiskiem. Na pewno jest znany prezydentowi Sopotu Jackowi Karnowskiemu i radnym z jego ugrupowania. Polega on na umiejętności przeczekania zarzutów o niegospodarność, oburzenia mieszkańców z powodu źle zagospodarowanego terenu, bezsensownego wycięcia starych drzew. Przeczekując nie należy wykazywać paniki, nie można wpadać w popłoch, bo to mogłoby wzbudzić niepotrzebne zainteresowanie. Przeczekujący mogą mieć blisko stuprocentową pewność, że upływający czas łaskawie spowoduje, że oburzające działania władz z czasem wydadzą się małym niedociągnięciem, a następnie znikną w ogóle z pamięci mieszkańców. Na zasadzie "pokrzyczą, pokrzyczą i przestaną".

Coś, co w pierwszej chwili mogło się wydawać gwoździem do trumny panującego w Sopocie układu biznesowo-politycznego po latach zazwyczaj wydaje się coraz mniej realne. Coraz rzadziej pojawia się w mediach, w naszych dyskusjach czy pamięci, aż wreszcie zostaje całkowicie wyparte przez inne ważne sprawy jak chociażby koronawirus.

Taką sprawą chociażby jest nieudana zabudowa wokół Placu Przyjaciół Sopotu i jego nieudolne zagospodarowanie, z którego żartuje sobie Polska od Bałtyku do Tatr nazywając go betonowym pasem startowym.

Problem zagospodarowania placu i wybudowanego wokół niego Centrum Haffnera wraz z Domem Zdrojowym po dłuższej przerwie wrócił jednak ostatnio do świadomości mieszkańców ze względu na absurdalne próby postawienia na jego betonowej powierzchni drewnianych pomostów za milion złotych, na których w donicach rosłyby drzewa i krzewy.

Jak to określił Piotr Puchalski na portalu Radia Gdańsk: "Tereny, na których stoi Centrum, Hotel Sheraton i Dom Zdrojowy zostały 12 lat temu "wymienione" na tunel pod deptakiem, centrum informacji turystycznej i pijalnię wód solankowych (instytucje te znajdują się w Domu Zdrojowym)."

Trzeba więc obiektywnie przyznać, że za jedne z najdroższych gruntów w Polsce wniesione do Partnerstwa Publiczno-Prywatnego Sopot mógł uzyskać więcej. Zamiast absurdalnego Domu Zdrojowego będącego kopią analogicznego budynku z Ustki mógł domagać się czegoś bardziej architektonicznie interesującego i funkcjonalnego.

Obecnie powszechnie jest określanie Centrum Haffnera mianem architektonicznego koszmarka i sztampy. Jednak jak pisze Piotr Puchalski: "Urzędnicy od lat przypominają, że teren, który został wniesiony aportem był zaniedbany. Dzięki temu, że zniknęły drewniane budki bazaru Neptun, a pojawiło się Centrum Haffnera, miasto lepiej wygląda i funkcjonuje. Sopot jest atrakcyjniejszy, czym przyciąga usługobiorców, inwestorów i turystów."

Wątpliwa jest ta analiza wziąwszy pod uwagę, że poza zamianą naszych najatrakcyjniejszych gruntów na kilka nieciekawych sztampowych budynków bez zgody konserwatora rozebrano zabytkową rotundę Domu Zdrojowego i przede wszystkim zniszczono zieleń na Placu, który został zabetonowany.

Pojawiła się teraz szansa zazielenienia Placu Przyjaciół Sopotu (swoją drogą: czy to deweloper wymyślił tę dziwną nazwę?) drzewami posadzonymi w ziemi i trawą! Mieszkańcy nie chcą drewnianych platform z betonowymi donicami. Niewykluczone, że władze miasta właśnie dlatego zaczęły się wycofywać z pierwotnego planu "zazielenienia" za pomocą betonu. Gdyby nareszcie zazieleniono plac w sposób jakiego sobie życzą mieszkańcy to może przykre wspomnienie zaprzepaszczenia wartych miliony gruntów w centrum miasta znowu odejdzie w niepamięć?

Małgorzata Tarasiewicz