Andrzej Różański: Wczoraj wszyscy byliśmy górnikami

W sobotę Rząd ogłosił wielki sukces podpisując porozumienie ze Związkami Zawodowymi w sprawie restrukturyzacji kopalń. Dla tysięcy górniczych rodzin zabrzmiało to jak odroczenie skazania na biedę i wykluczenie, jakim dotknięci są w Polsce bezrobotni. Decyzje podjęte przez Premiera w atmosferze strajków górników, protestów Związków Zawodowych i mieszkańców Śląska odsuwają w czasie procesy likwidacji naszych kopalni. Koalicja PO-PSL realizuje jednak konsekwentnie od lat proces demontażu kolejnych publicznych sektorów gospodarki pod pretekstem restrukturyzacji, modernizacji i dostosowania do reguł rynkowych. Realizując cel różnymi metodami od bezpośredniej sprzedaży do prywatyzacji przez giełdę Rząd oddaje kolejne obszary Naszej gospodarki pod kontrolę „bezimiennego kapitału”. W trybach globalnej gospodarki, dla której istnieją jedynie wskaźniki efektywności, rentowność i zysk wyniesiony do roli nowego „sacrum” pracownik zamieniony na pozycję w „zasobie HR” staje się często bezimienną jego ofiarą. Tak też miało być w przypadku kopalń, i szczęśliwie dla górników położenie ich zakładów pracy na ołtarzu bożka „zysku” zostało odroczone.   

Przypadek, olśnienie czy słabość rządzących sprawiły, że w tej sprawie spełniło się przesłanie art. 2 naszej konstytucji – „Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.” Sprawiedliwość społeczna rozumiana jest bardzo różnie, ale dla mnie jedną z jej kategorii jest prawo do godziwego życia i pracy, jako nieodłącznej jego części. Rząd ponosząc odpowiedzialność za funkcjonowanie gospodarki, która powinna umożliwiać realizację tych praw nie może być „żyrantem” jedynie słusznej wizji, w której wszystkie procesy regulowane są przez „niewidzialną rękę rynku”. W naszym kraju, ze szkodą dla milionów ludzi utrzymujących się z własnej pracy od lat uprzywilejowane są niestety procesy służące „bożkowi zysku”. Rząd PO-PSL jak się wydaje z własnej nieprzymuszonej woli stał się najlepszym orędownikiem „kapitału” - najchętniej obcego, „rynku” - najlepiej globalnego zapominając o powinnościach wobec swoich obywateli. Wspierając od lat procesy przebudowy naszego państwa zawsze opowiadałem się za budową „państwa prawa i społecznej gospodarki rynkowej”, i wartości te do dziś nie straciły swej aktualności.  Dziś jednak, gdy Rząd staje po stronie miłośników „bożka zysku” musimy się mobilizować w obronie naszych podstawowych praw obywatelskich, musimy tak jak ostatnio górnicy przypomnieć rządzącym, że oprócz rentowności i zysku istnieją jeszcze ludzie. Nastał wiec czas, aby upomnieć się o praktyczne wypełnienie zapisów Naszej konstytucji choćby w zakresie realizacji art. 2 w zakresie sprawiedliwości społecznej. Czas byśmy powiedzieli, że mamy już dość zwiększającego się rozwarstwienia społecznego i dramatycznie zwiększającego się ubóstwa i biedy, biedy także pracujących i wyzyskiwanych ludzi. Najwyższy już czas, aby do naszego katalogu pojęć i terminów politycznych a także ekonomicznych wprowadzić termin – „ rentowność społeczna”. Walczmy o to, aby praca miała pierwszeństwo przez „zyskiem” a społeczny wymiar biznesu traktowany był tak samo jak jego efektywność. Praca dla człowieka to nie tylko metoda na zaspokojenie swych potrzeb materialnych, ale także najważniejszy czynnik łączący społeczeństwa.

Andrzej Różański