Akapit wydawcy: Dla mnie milion, dla pani 1,80 zł

Znarkotyzowani władzą.

Od 1990 na utrzymaniu obywateli.

Nie znają innego życia. Nie chcą ustąpić.

I wiedzą jak to zrobić skutecznie.

Uprawiania polityki stało się ich zawodem.

Nauczyli się tego instrumentarium.

Tworzą złożone konfiguracje wpływów.

To mechanizm zwrotny, trochę ogranicza, ale tworzy wspólnotę władzy.

W wymiarze realnym i symbolicznym.

Jednym pieniądze, warunki ekspansji, innym rady społeczne, drobne obywatelskie fanaberie, pomnik albo ławeczka. Lub dwa pierogi na gwiazdkę.

Jedni budują biurowce, inni za ich dostatek płacą podatkiem parkingowym.

Doprowadzili liberalne ideały w swoich gminach do perfekcji - sprywatyzowali gabinety stosując demokratyczną podaż przyjemności.

Tak wyżywieni promienieją co kadencję nowa energią.

Zrzucają obowiązki na rynek i sektor prywatnego biznesu, tworząc na majątku wspólnoty modus operandi, w którym zyski stają się prywatne, a koszty i ryzyko publiczne.

Prywatyzują gminy zamiast je uspołeczniać.

Wola udawać bezsilność samorządu wobec nacisków rynku niż zajmować się ochroną standardów społecznych lub ograniczać komercjalizacje i prywatyzacje usług publicznych.

Rezygnując z kadencyjności władzy potwora tego SLD wyhodował na własnym ustawowym łonie błędnie zakładając, że Adamowicz, Karnowski czy Struk będą równie skromnie jadać jak towarzysz Gomułka.

Łatwiej dziś Adamowiczowi podpisać 180 groszy dodatku węglowego miesięcznie dla miejskiej biedaczki niż zrezygnować z miliona złotych, które wypłacił mu lipski wspólnik ciepłociągu.

O to mniej więcej chodzi w tych wyborach.

Marek Formela