Gdański magistrat obojętny na warunki życia mieszkańców

Do redakcji "Gazety Gdańskiej" zgłosiła się Pani Joanna z prośbą o pomoc w opisaniu i nagłośnieniu sytuacji, w której znalazł się jej schorowany wujek – Krzysztof.

Pan Krzysztof jest mieszkańcem Gdańska. Urodził się ze zwyrodnieniem stawów. W wieku 10 lat na skutek wypadku związanego z niewybuchami z czasów wojny, stracił jedno oko oraz zaczął się jąkać. Wada wymowy nie została skorygowana ze względu na ciężką sytuację finansową rodziny. Obecnie zrozumienie Pana Krzysztofa wymaga wiele cierpliwości. Ponadto mieszkaniec cierpi na depresję, nadciśnienie tętnicze, niedowidzenie oraz cukrzycę.

Od pewnego czasu Pan Krzysztof znajduje się pod opieką dziennej pomocy społecznej. Rano z pomocą chodzika udaje się (co staje się dla niego z każdym dniem trudniejsze) do punktu opieki, spożywa posiłek, spędza trochę czasu w placówce i wraca do domu. Mimo trudności zdrowotnych Pan Krzysztof przepracował około 30 lat. Otrzymuje emeryturę oraz dodatki związane z posiadaniem pierwszej grupy inwalidzkiej.

Mieszkanie, które obecnie zamieszkuje Pan Krzysztof, pierwotnie było mieszkaniem jego rodziców. Znajduje się na ul. Zaścianek. Jest to niewielki domek położony na działce ogrodowej – mieszkanie komunalne od miasta Gdańsk. Od 40 lat, bo tyle czasu upłynęło od śmierci rodziców Pana Krzysztofa, dom popada w ruinę. Część, którą użytkuje to tylko dwa pokoje oraz kuchnia, reszta to prowizoryczne dobudówki stworzone przez młodszego brata Pana Krzysztofa oraz jego rodzinę. Sufit pokryty jest sadzą w związku z pożarem, nie ma łazienki – jest tylko zlew z zimną wodą, a w pomieszczeniu brakuje światła.

Pan Krzysztof dostał eksmisję spowodowaną podnajmem mieszkania. Sprawa trafiła do sądu, jednak nie przyznano lokalu zastępczego, zapadła cisza. Obecnie Pan Krzysztof stara się o przyjęcie do domu opieki, jednak dostaje odmowy. Są one umotywowane faktem, iż mieszkaniec jest w stanie „samodzielnie się ubrać, skorzystać z toalety lub umyć sobie twarz”.

Warunki, w których mieszka Pan Krzysztof urągają godności człowieka. Jako osoba schorowana powinien móc liczyć na pomoc Urzędu Miasta w poprawie sytuacji życiowej. Może warto przeistoczyć górnolotne hasła o tym, że Gdańsk jest Miastem Równości w czyn i rzeczywiście pochylić się nad sytuacją tych, o których świat zapomniał…

Blanka Kiesz