Potulski: Quo vadis SLD?

Sojusz Lewicy Demokratycznej był nazwą komitetu wyborczego z partią SdRP (Socjaldemokracja RP i z kilkoma partnerami, przede wszystkim OPZZ, ale nie tylko).

Od początku swojego istnienia zmagał się z bagażem przeszłości mając przeciwko sobie media, „przefarbowanych” towarzyszy i partie, które nawiązywały do nurtu Solidarności. Miał też SdRP przeciwko sobie partie, które siebie określały jako prawdziwą, niepostkomunistyczną lewicę. Najpoważniejsze z nich, to Unia Pracy pod przewodnictwem R. Bugaja, potem rozłamowcy Marka Borowskiego, a ostatnio partia Palikota. Żadna z tych partii praktycznie już nie istnieje, pomimo tego, że kilka postaci związanych z tymi ugrupowaniami, to osoby wartościowe  o znaczącym dorobku zawodowym i społecznym.

Przez 25 lat, określanych jako czas odzyskania wolności, 10 lat rządziła lewica, a jej przedstawiciel był Prezydentem państwa. W 2005 dokonano zmiany pokoleniowej w kierownictwie partii. W 2011 roku Grzegorz Napieralski postawił wszystko na jedną kartę, sprzedał własność SLD jakim był budynek na ulicy Rozbrat i … przegrał. Zostaliśmy z mizernym ilościowo klubem poselski i bez środków na szerszą działalność.

Po zmianie przywództwa w partii następuje mozolnie uzyskiwany przyrost poparcia. I ponownie, tak jak 25 lat temu SLD ma przeciwko dobie media, zdominowane przez partię rządzącą przede wszystkim ze względu na przekazywanie do nich znacznych środków finansowych z tytułu emitowania reklam. Klasycznym przykładem były nadawane kilkakrotnie życzenia świąteczne Pani Prezydent Warszawy, ale także odstąpienie od sztandarowej tezy PO o likwidacji abonamentu telewizyjnego.

Zagorzali wrogowie SLD, za kasę, z pobudek ideologicznych lub z wewnętrznej potrzeby charakterologicznej wieszczą koniec SLD i doradzają „życzliwie” wyprowadzenie sztandaru.

Przez ostatnie 25 lat w naszym życiu politycznym przewinęło się wiele partii, nieraz bardzo znaczących, takich jak Zjednoczenie Chrześcijańsko – Narodowe, Unia Pracy, Liga Polskich Rodzin, Samoobrona, Unia Wolności … a teraz Ruch Palikota, i przestało praktycznie istnieć i żadnej z nich media nie poświęciły tyle „życzliwej” uwagi.

Być może, że przyczyna tkwi w tym, że potencjał SLD jest znaczny i że rośnie poziom niezadowolenia społecznego, którego należy dla dobra rządzących, pozbawić przywództwa. Być może.

Awans Donalda Tuska miał podreperować poparcie dla PO ale kolejne wpadki Pani Premier osłabiają Platformę i wprowadzają w zakłopotanie nawet największych jej zwolenników.

Trudno przecież, aby nachalnie prorządowe „Szkło kontaktowe”, nie zauważyło śmieszności  w powołaniu „pełnomocniczek” czyli dublerów konstytucyjnych ministrów (tym bardziej, że posłowie zawodowi nie mogą wykonywać dodatkowej pracy).

Być może, że mój pogląd na przyszłość SLD jest stronniczy, że względu na emocjonalne zaangażowanie wynikające z więzi z tą formacją od początku jej istnienia, ale stawiam na to, że SLD istniało, istnieje i będzie istnieć.

Obecny poziom poparcia społecznego jest znakomitą okazją żeby znowu tak jak dwadzieścia parę lat temu, pozbyć się z naszych szeregów karierowiczów, dla których SLD ma być odskocznią do stanowisk a Miller ma spowodować wzrost poparcia a jeśli nie, to trzeba go zmienić, a oni są tymi, którym „należy się” jedynka na listach wyborczych.

A wszystkim tym, którzy doradzają Sojuszowi Lewicy Demokratycznej zakończenie działalności i wyprowadzenie sztandaru, odpowiem tak jak generał Cambronne na nawoływanie do kapitulacji:
MERDE!

Franciszek Potulski