Hołd zdradzonym bojownikom niepodległości

17 września w rocznicę agresji sowieckiej na Polskę o godz. 16 na cmentarzu garnizonowym w Gdańsku spotkali się kandydaci do Sejmu z listy PiS Anna Fotyga, Maciej Łopiński i Andrzej Jaworski. W 1939 r. o tej porze masy czerwonoarmiejców przewalały się już przez granice Polski, atakując Grodno, zajmując miasteczka i wsie kresowe. Doszło do aktów terroru i pierwszych aresztowań.

Trójka kandydatów PiS przybyła z wieńcem i kwiatami by oddać hołd symbolicznym grobom żołnierzy wyklętych. Stanęli przy symbolicznych grobach Danuty Siedzikówny „Inki”, sanitariuszki Zgrupowania AK majora Zygmunta Szendzielarza „Łupaczki” i jego podkomendnego st. sierżanta Feliksa Selmanowicza „Zagończyka”, tych, którzy do dziś swego grobu nie mają, bo miejsce ich pochówku jest nieznane.  Towarzyszyło im kilkanaście osób. 

- Rocznica sowieckiej napaści na Polskę w czołowych mediach jest przemilczana. Przypomina to czasy PRL, kiedy istniał zapis cenzorski zakazujący w ogóle wymieniana tej daty, a w schyłkowym okresie realnego socjalizmu data ta była wspominana półsłówkami. Dzisiaj próbuje się wyrugować z pamięci daty, które mogą jakoby zaszkodzić tak zwanemu pojednaniu. Zapomina się przy tym, że pojednanie można oprzeć jedynie na prawdzie. To rugowanie historii ma służyć wychowaniu jakiegoś nowego człowieka bez świadomości swojej przeszłości. Nie można przejść nad bezmiarem tragedii i okrucieństwa jakie stało się udziałem naszych ojców, dziadków po agresji dokonanej przez Niemców i sowietów – powiedział portalowi wybrzeze24.pl Andrzej Jaworski. 

3 sierpnia 1946 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Gdańsku wydał wyrok śmierci na niespełna 18-letnią Danutę Siedzikównę, pseudonim "Inka", sanitariuszkę 5. Wileńskiej Brygady AK. 28 sierpnia 1946 r. o godz. 6.15  niezidentyfikowany z nazwiska oficer w mundurze KWB najpewniej pracujący „pod przykryciem” (jego autentyczne dane nie zachowały się w archiwum MON i MSW) zabija z trzech metrów 17-letnią dziewczynę w gdańskim areszcie śledczym.  Wraz z nią rozstrzelano „Zagończyka”. Przed śmiercią  byli przetrzymywani w więzieniu przy ul. Kurkowej w Gdańsku. Obecny przy egzekucji ksiądz spowiednik Marian Prusak wspomina, że skazańcy krzyknęli „Niech żyje Polska. Niech żyje Łupaszka” – tuż przed komendą „Po zdrajcach narodu ognia!”.

Danuta Siedzikówna ps. "Inka" urodziła się 3 września 1928 r. w Guszczewinie koło Narewki, na skraju Puszczy Białowieskiej w powiecie Bielsk Podlaski. Jej ojciec Wacław Siedzik jako student Politechniki w Petersburgu został w 1913 r. zesłany na Sybir za uczestnictwo w polskiej organizacji niepodległościowej. W lutym 1940 r. deportowany w głąb Związku Sowieckiego. Wstąpił do armii  gen. Władysława Andersa. Pochowany został na cmentarzu polskim w Teheranie. Jej mama należała do AK. Aresztowana w  1942 r., po ciężkim śledztwie została zamordowana przez nazistów w lesie pod Białymstokiem.

15-letnia Danuta złożyła przysięgę Armii Krajowej w grudniu 1943 r. gdy z konwoju NKWD uwolnił ją wileński patrol Stanisława Wołoncieja "Konusa", podkomendnego mjr. "Łupaszki".  W konspiracji Danka pracowała w nadleśnictwie Miłomłyn. Wiosną 1946 r. nawiązała kontakt z ppor. Zdzisławem Badochą "Żelaznym", dowódcą jednego ze szwadronów "Łupaszki". Do lipca 1946 r. służyła w tym szwadronie jako łączniczka i sanitariuszka. 20 lipca 1946 r. została aresztowana przez funkcjonariuszy UB i osadzona w więzieniu w Gdańsku.  W przesłanym grypsie z więzienia Siedzikówna napisała: "Powiedzcie mojej babci, że zachowałam się jak trzeba".  Oskarżycielem w procesie sanitariuszki był prokurator Wacław Krzyżanowski, który dla 17-letniej wówczas dziewczyny zażądał kary śmierci.  Dzisiaj jej imię Sanitariuszki „Inki” nosi w Sopocie skwer nosi skwer przy Uniwersytecie Gdańskim przy ul. Armii Krajowej.
ASG