Drużyna Grubby dla szkoły 52 - 25 lat temu w Koblencji

Dwadzieścia pięć lat temu, 9 lipca 2001 roku, katastrofalna powódź spustoszyła dzielnice Gdańska.

25 lat temu, 8 września 2001 roku, na boisko w Koblencji wybiegła drużyna Gdańska, by w meczu charytatywnym z reprezentacją weteranów Nadrenii Palatynatu, zebrać pieniądze na odbudowę zalanej przez wodę Szkoły Podstawowej nr 52 we Wrzeszczu. Choć Gdańsk przegrał 5:7, szkoła wygrała - blisko 0,5 mln zł, także dzięki wsparciu "Rhein Zeitung", podniesiono z murawy na jej remont.

Do pomysłodawców i organizatorów tego meczu, Andrzeja Grubby i Marka Formeli, prezydent Gdańska, Paweł Adamowicz, napisał wtedy: "W takich chwilach jest się zdanym na wsparcie ze strony prawdziwych przyjaciół. I właśnie w tym momencie wyszedł pan naprzeciw oczekiwaniom potrzebujących pomocy gdańszczan, przyczyniając się do organizacji w Koblencji meczu piłki nożnej z udziałem polskich polityków, sportowców i dziennikarzy oraz gwiazd sportu z Niemiec(...) chciałbym serdecznie podziękować za ogromne wsparcie, jakie akcja ta przyniosła Szkole Podstawowej nr 52. Pańska błyskawiczna i bardzo skuteczna reakcja na sytuacje w rodzinnym mieście budzi w nas poczucie głębokiej wdzięczności".

- To był pomysł Andrzeja, zadzwonił z Grenzau do TVP Gdańsk, był już chyba po rozmowie z Lotto Nadrenii Palatynatu, grał w ich drużynie gwiazd sportu, polityki i mediów, która kilka razy w roku występowała na boisku z różnych, także charytatywnych okazji, połączyliśmy więc siły, poprosiliśmy marszałka Macieja Płażyńskiego o patronat, ale także o udział w meczu, bo to był piłkarz twardy, a polityk odpowiedzialny - i dwa miesiące po powodzi wybiegliśmy na murawę w Engers - wspomina Marek Formela, ówczesny dyrektor TVP Gdańsk, współorganizator meczu, który doszedł do skutku także dzięki pomocy Walentyny Szuszkiewicz z gdańskiej placówki LOT-u i wiceprezesa PKO BP, Waldemara Stawskiego.

W niemieckim zespole zagrało trzech mistrzów świata: Wolfgang Overath i Bernd Holzenbein - z 1974 i Horst Eckel - z 1954 roku, bramki strzegł "Gerry" Ehrmann, kultowa postać FC Kaiserslautern, który dopiero co zakończył karierę w Bundeslidze. I to właśnie "Gerry" dał dobry impuls swojej drużynie broniąc pewnie rzut karny wykonywany przez A. Grubbę po faulu na Dariuszu Zarębskim. Manewrami Lotto fenomenalnie zarządzał Overath, a Horst Eckel, mimo 70 na karku, zupełnie pozbawił dostępu do piłki Andrzeja Szarmacha. Po 20 minutach gospodarze, przed 7.tysięczną publicznością, prowadzili 4:0, dopiero po zmianach Gdańsk zaczął gospodarzy skutecznie zaczepiać, wtedy spacerujących zastąpili biegający i skończyło się, dzięki bramkom Zarębskiego i świetnie dryblującego Dariusza Dziekanowskiego, na honorowej porażce 5:7.

Na zdjęciu stoją od lewej: Marek Formela, Paweł Król, Jan Tomaszewski, Jarosław Knop, Andrzej Szarmach, Janusz Kruczek, Maciej Płażyński, Tomasz Grubba, ANDRZEJ GRUBBA, Dariusz Zarębski, Krzysztof Finster; w dolnym rzędzie od lewej: Dariusz Dziekanowski, Mirosław Siatkowski, Wiktor Hajduk, Andrzej Kowalczys, Roman Walder, Ryszard Tarasiewicz, Ireneusz Gradkowski, Andrzej Jakubowicz, Krzysztof Goławski. Fot.Stanisław Seyfried ("Głos Wybrzeża").

- Pomimo tego, że od tych pamiętnych chwil upłynęło już tyle lat pozostają one nadal żywe w mojej pamięci. Przede wszystkim sama inicjatywa była dla nas bardzo ważna, zbieraliśmy pieniądze na realną pomoc tym najmłodszym, poszkodowanym przez tę pamiętną powódź. Kwota, którą wtedy udało się zebrać była chyba największa w historii meczów charytatywnych. Możliwość gry z gwiazdami polskiej i niemieckiej piłki nożnej była ekscytująca. Jednak tym co myślę nie tylko dla mnie czyni to wydarzenie wyjątkowym jest fakt, że naszych znakomitych kolegów, Macieja Płażyńskiego i Andrzeja Grubby, nie ma już wśród nas. Kochaliśmy razem grać w piłkę, ona nas łączyła, wykonywaliśmy różne zawody, ale na boisku mówiliśmy tym samym językiem - wspominał w "Gazecie Gdańskiej" adwokat Janusz Kruczek.

- Woda wdarła się do szatni, dwóch sal lekcyjnych, harcówki, pomieszczeń konserwatora, archiwum oraz do sali gimnastyki korekcyjnej, zapadły się także schody wejściowe do budynku - opowiadał przed laty w "GG" Sławomir Zając, b. zastępca dyrektora SP 52.

Dziś szkoła żyje swoim normalnym trybem, wspomnienie tych chwili sprzed 25 lat jakby się zatarło, zapadło jak schody podczas powodzi. Woda opadła, szkoła funkcjonuje, nowe pokolenie uczniów i nauczycieli pisze własną historię, a schodu jednak ktoś pomógł podnieść...

(wyb24)