Nierówna Lechia - oceny piłkarzy po meczu w Bydgoszczy

Z oceną poczynań lechistów jest w tym sezonie bardzo trudno. Z jednej strony wyniki nie są najgorsze, ale z drugiej gra pozostawia wiele do życzenia. Jest huśtawka formy i nie ma mowy o tym, żeby mówić o tym, że w Gdańsku jest zespół. Póki co o losach meczów decydują indywidualności. Oceny w skali 0-5.

Dariusz Trela (3) - Zachował czyste konto, ale tak naprawdę bronić musiał tylko raz. Poza tym nieźle, ale znów przytrafiło mu się kilka niepewnych interwencji.

Marcin Pietrowski (3) - Naprawdę walczy, żeby znaleźć się w pierwszym składzie, ale nigdy nie był to i teraz tym bardziej nie jest piłkarz, który stanowił o sile zespołu. W Bydgoszczy błędów nie popełnił, mimo że prawie godzinę grał na eksperymentalnej dla siebie lewej obronie.

Rafał Janicki (3,5) - Coraz lepiej rozumieją się z Valente, dzięki czemu w defensywie Lechii zaczyna panować większy spokój. Do profesorskiej formy z zeszłego sezonu sporo brakuje, ale gdyby nie jego przypadkowa asysta do Colaka mecz pewnie skończyłby się rozczarowującym 0:0.

Tiago Valente (3,5) - Miał kilka kluczowych interwencji. Z meczu na mecz gra coraz pewniej.

Henrique Miranda (1) - Niestety, ocenę zawdzięcza głównie trenerowi. Jak można wystawić do pierwszego składu zawodnika z linii obrony? To się nie mogło udać. Miranda nie miał prawa być zgranym z kolegami. Poza tym nie stanowił żadnej zapory na lewej stronie. Jednak ze dwa zagrania, które pokazał mogą dawać nadzieję na to, że będzie przydatny w przyszłości. Póki co szybko zszedł na rzecz Możdżenia.

Maciej Makuszewski (4) - Dużo lepszy mecz niż z Wisłą. Przede wszystkim świetnie współpracował z kolegami w defensywie. Miał w końcu pomysł na grę i nie raził niedokłądnością. Dobry występ przypieczętował ładną bramką. Oby tak dalej.

Ariel Borysiuk (3,5) - Coś się z tym zawodnikiem stału. Ewidentny spadek formy. Nie zmienia to jednak faktu, że jak zawsze nieoceniony wkład w zdobywanie środka pola, kilka dokładnych podań i próba strzału, która o mały włos nie przełamała dłoni Sandomierskiego.

Stojan Vranjes (3,5) - Znów ustawiony na pozycji defensywnego pomocnika, ale tym razem dużo częściej włączał się w kreowanie gry w ataku. Jeden z tych zawodników, którego nawet jeśli nie widać, to nie sposób wyobrazić sobie drużynę bez niego.

Bartłomiej Pawłowski (2,5) - Chyba najbardziej zawodzący piłkarz w Lechii. Duże oczekiwania wobec niego mają wszyscy. A że grać potrafi pokazał chociażby w sparingu z Panathinaikosem. Co się zatem stało w lidze? Szkoda, bo stać go na więcej.

Filip Malbasić (3) - Ocena na zachętę. Kolejny piłkarz, który prosto z samolotu wskoczył do składu. Zagrał 45 minut. Pokazał kilka ciekawych zagrań, widać że ma pojęcie na czym polega gra na skrzydłach i że jest zawodnikiem uniwersalnym. Zobaczymy co pokaże kiedy złapie odpowiedni meczowy rytm

Antonio Colak (4) - Debiut marzenie. Jedyny z najnowszego zaciągu, który od razu wiedział co robić na boisku. Pokazywał się, szukał pozycji, walczył o każdą piłkę. I z każdą minutą wyglądał coraz lepiej. No i ta bramka. Przyjął kilkudziesięciometrowe podanie, ośmieszył trzech obrońców Zawiszy i pewnie posłał piłkę do siatki. 

Rezerwowi:

Mateusz Możdżeń (3,5) - W Bydgoszczy skupił się głównie na defensywnie, ale był w niej niemal bezbłędny. Udowodnił, że w tej chwili nikt poza nim nie ma prawa występować n prawej obronie.

Danijel Alejsić (4) - Wszedł na drugą połowę. Widać, że brak zaangażowania już mu przeszedł. Ustawiony w drugiej linii. Walczył za trzech. Zarówno z przodu, jak i z tyłu. Miał kilka ważnych odbiorów, a poza tym gdyby nie palce Sandomierskiego, to kończyłby mecz z dwoma pięknymi golami. Chyba w końcu zasłużył na pierwszy skład.

Piotr Grzelczak - grał kilka minut, nie sposób go ocenić.

goch