Recenzja: The Shipyard – Water On Mars

Trójmiejski zespół powraca z drugim krążkiem, „Water On Mars”, i z miejsca – podobnie jak debiut z 2012 roku – staje się on kandydatem do płyty roku.

The Shipyard to skład założony przez doświadczonych muzyków, którzy przewijają się od wielu lat  na polskiej scenie muzycznej. Grali w takich zespołach jak legenda lat 80. Made In Poland, Sound of Pixies, Vulgar czy Kiev Office.

Każdy zespół ma tak zwany syndrom drugiej płyty. Jeśli debiut jest świetny, to w wielu przypadkach zdarza się tak, że następny krążek wypada sporo poniżej oczekiwań. W przypadku The Shipyard mamy sytuację kompletnie odmienną. Po świetnym debiucie, druga płyta jest jeszcze lepsza. Na pewno duże znaczenie miało w tym wypadku wspomniane już doświadczenie. Jednak w żadnym wypadku doświadczenie to nie oznacza przewidywalności. Ani tym bardziej nudy.

Na „Water On Mars” dostajemy jedenaście premierowych utworów. I tak, jak pierwsza płyta była dość mocno osadzona w zimnofalowym brzmieniu, tak tym razem jest to jedynie pozycja wyjściowa do budowania kompozycji, które są oparte na linii basu Piotra Pawłowskiego. Owszem, znajdziemy na płycie typowo zimnofalowe utwory, jak „Lisbon”, ale The Shipyard poszli krok dalej. Na „Water On Mars” czterech trójmiejskich muzyków zderzyło ze sobą wszystkie swoje doświadczenia i inspiracje. Dzięki temu wśród premierowych utworów słychać echa takich gatunków jak, nieco już zapomniany, shoegaze („I'm ready”) albo post-punk czy industrial („Systematic Approach To Life”).

W moim odczuciu właśnie dlatego, że materiał jest bardziej zróżnicowany, „Water On Mars” przebija debiutancki album sprzed dwóch lat. Jest tutaj jedenaście hitów – przebojowych i pełnych energii kompozycji, których za nic w świecie nie chce się wyrzucić z jakiegokolwiek odtwarzacza. The Shipyard stanęli na wysokości zadania. I tym razem ich płyta – mimo że dopiero mamy trzy miesiące za sobą – ponownie staje się kandydatką do płyty roku. Jeśli The Shipyard dalej będą przebijać swoje dokonania, to aż strach pomyśleć jakich komplementów trzeba będzie używać przy kolejnych wydawnictwach.
Patryk Gochniewski