Latarką w półmrok: Sędzia bez togi

Okazało się że były już prezes SO Wojciech Andruszkiewicz, jeden z ośmiu sympatyków PZPR w gdańskiej sprawiedliwości, nie tylko jest sędzia - jest także menedżerem karier dzieci swoich podwładnych.

Wnosząc urzędowe, patrz dziennik prezydialny, poparcie dla potomstwa swoich sędziów w piśmie do szefa komisji rekrutacyjnej UG zgubił gdzieś togę, którą się ozdabia z urzędu. Wskazując wybranych przegranych spośród innych podobnie przegranych sędzia Andruszkiewicz musiał zgromadzić jakieś argumenty lepsze niż tylko właściwe pochodzenie klasowe. Wybierając dzieci swoich jurystów w jakiś subiektywny sposób stygmatyzował dzieci piekarzy, lekarzy czy ślusarzy. Musiał więc jako sędzia czuły na dowody przeprowadzić wpierw postępowanie, które ujawniło, że dzieci sędziów lepsze są nie tylko pochodzeniem rodziców, ale też wiedzą i punktami od dzieci innych rzemieślników, którym śpieszno na studia prawnicze. Jeśli zaś postępowania tego nie przeprowadził, a tylko w piśmie do innego urzędnika wskazał, rzec można po kumotersku, dzieci swoich podwładnych jako szczególnie przydatne do zawodu prawniczego, to mógł się dopuścić występku fałszu intelektualnego. Na jakiej bowiem innej niż sympatia do podwładnych podstawie dokonał tak daleko idących rozróżnień? Uprzywilejowanie zawodowe, papier firmowy sądu, podpis jego prezesa - czy to nie aby pokazywanie wpływów, gatunek protekcji ładnie opakowany?

Ujawnienie własnego pisma wydanego jak się zdaje bez podstawy prawnej leży w interesie sędziego, w latach 80-tych prezesa sądu rejonowego w Wejherowie. Być może są w nim jakieś okoliczności łagodzące kontury tego niecodziennego wybryku prezesa.

Bez tego dalsze orzekanie sędziego Andruszkiewicza słabo jakoś koresponduje z zasadami nieskazitelności.

Marek Formela