Latarką w półmrok: Liberalne przerzuty...

Zmienia się ustrój w okolicy.

To co publiczne staje się prywatne, a to co prywatne publiczne staje się tylko po stronie kosztów.

Gdańszczanie stoją w korkach, bo ktoś buduje swój handlowy biznes, który dla swojej urody wymaga, by dobrze go wmontować w substancję miejską. Przyszłe sprywatyzowane zyski trzeba opłacić, ale nie z własnej kieszeni. Cóż to za społeczny priorytet, że ktoś chce zarabiać na hektarach sklepów w centrum miasta? Może właśnie dlatego to gmina powinna eksploatować takie zamiary i chronić swoich obywateli przed dokuczliwą inwestycją w ich codzienną przestrzeń?

Doprawdy, budowa sklepu to tylko dowód, że na gdańskich portfelach można jeszcze zarobić. Nic więcej. Gmina zamiast zdyskontować takie zamiary, wchodzi w kombinacje biznesowe i traci wzgląd na interes ogółu. Dlaczego park w centrum miasta nie podnieca tak jak kilkaset sklepów naraz?

Z własnej wygody, a też z przesłanek ideologicznych, gmina zamienia szkołę publiczną w prywatny biznes, zaś jej urzędnik bezczelnie deklaruje w państwie prawa, że wyrok sądu będzie ważny za... lat pięć.

Szpitale stały się spółkami, udziały jak już w Kwidzynie wędrują w prywatne ręce, pacjenci i ich zdrowie stają się chodliwym towarem a lekarz i pielęgniarka to zbędny koszt, bo szpital jest publiczny, ale dochody jak najbardziej prywatne. Zaczyna się też wyprzedaż szpitalnych działek, bo odpowiedzialność zarządów nie sięga konstytucyjnej odpowiedzialności za zdrowie Polaków.

Droga z Gdańska na południe też jest publiczna w wymiarze kosztów, ale prywatna po stronie dochodów, nawet automaty na bramkach cieszą właściciela w RPA. To politycy SLD, zaczadzeni jakąś trzecią drogą i partnerstwem publiczno-prywatnym, odstąpili na dekady publiczne pieniądze prywatnym konsumentom. Zamiast budować majątek państwa, z tych samych publicznych pieniędzy budują dostatek wybranych rodzin.

Cała reszta to żerowisko pod publicznym protektoratem: obywatele którym dewastuje się dojazdy do pracy; uczniowie i nauczyciele którym wmawia się że pozytywna szkoła to szkoła komercyjna; pacjenci i lekarze, których wartość wyznacza marża handlowa; operowi artyści, których biedą frasuje się dyrektor marszałkowski obsadzony w swojej roli za 250 tys. zł; sprzątaczki i ochroniarze nad których śmieciową nędza pochyla się menedżer, który wziął 5 mln złotych odprawy.

Liberalne przerzuty dewastują społeczny wymiar wspólnoty. Nic dziwnego, że nawet na Pomorzu sympatie obywateli zaczynają emigrować z obozu PO. Wnet partia byłej władzy sięgnie dna, jak nie przymierzając lewica, jeśli dobrostan kilkudziesięciu jej funkcjonariuszy będzie ważniejszy niż dobro w niej niezrzeszonych.

Marek Formela