Pawłowski: Szybko zapomniałem o tremie

W związku z chorobą Sebastiana Małkowskiego, szansę gry w meczu z GKS Bełchatów otrzymał Wojciech Pawłowski. Debiutant nie zawiódł i śmiało można napisać, że w piątkowym pojedynku był najlepszy na boisku.

Świetną postawą w potyczce z GKS uratowałeś Lechii remis.

Nie patrzę na to w ten sposób. Zagraliśmy dobry mecz, mieliśmy parę doskonałych okazji do zdobycia gola. Szkoda, bo z pewnością w piątek mogliśmy wygrać.

Czego zatem zabrakło do zwycięstwa?

Brakowało wyraźnie ostatniego podania, tak by ktoś dołożył nogę do piłki w decydującym momencie. W zasadzie wystarczyłoby jedno dobre zagranie, a wygralibyśmy to spotkanie. Piłka po naszych strzałach dwukrotnie trafiała w słupek i z pewnością zagraliśmy znacznie lepiej niż ostatnich meczach.

Mecz z Bełchatowem do 60.minuty można określić jako pojedynek Pawłowskiego z Pawłem Buzałą. Który strzał „Buziego” był najtrudniejszy do obrony?

Zdecydowanie ostatni, kiedy Buzała miał prawie pustą bramkę. Rozłożyłem się jednak i rzuciłem mu pod nogi, dzięki czemu udało mi się to uderzenie obronić.

A o co poszło w Twoim starciu z Buzałą, po którym sędzia ukarał was kartkami?

Paweł sprowokował mnie, kopiąc w nogę, więc trochę między nami zawrzało. Trudno, takie sytuacje na boisko się zdarzają.

Kiedy w ogóle dowiedziałeś się, że z GKS zagrasz w pierwszym składzie?

Wiedziałem o tym już w czwartek, więc miałem przygotować się psychicznie, nawet nie na 100%, a na 150% tak by w piątek nie dać plamy.

Jakaś trema przed meczem była?

Lekka, ale jak wszedłem już w spotkanie, w ogóle o niej zapomniałem i wszystko było w porządku.

Piątkowym meczem zbliżyłeś się do miana bramkarza numer jeden w Lechii?

Nie, rywalizacja między mną a Sebastianem Małkowskim trwać będzie nadal. To, że w piątek Sebastiana nie było w składzie, nie oznacza wcale, że ja jestem teraz bliżej stałego miejsca w bramce.

Rozmawiał: Maciej Kanczak